เกรดเฉลี่ยของผมมันห่วยแตกสิ้นดี ผมคือไอ้ต๋อง เด็กหลังห้องที่ไม่สนใจเรื่องการเรียนหนังสือ ตั้งปัญหาขึ้นมา ว่าจะเรียนหนังสือไปทำไม ข้อมูลที่อาจารย์อัดให้มันเอาไปใช้ได้จริงหรือ ตั้งคำถามต่อการศึกษา ระบบท่องจำ ที่เน้นความขยันมากกว่าจินตนาการ
เด็กม.5 ที่ไม่สนใจใยดีกับโลกที่ผ่านไป ที่มีระบบสอบเข้ามหาวิทยาลัยอันน่าปวดหัว กำลังครุ่นคิด ไตร่ตรอง ถึงอนาคต ว่าจะทำอะไรเลี้ยงชีพ แต่มันไม่เท่ากับเรื่องความรัก
ความรักที่ผิดหวังมาตลอดของผม มันเป็นเรื่องตลกมากกว่า เพราะทุกครั้งที่ผมชอบใคร มันก็จะตามมาด้วยประโยค “มหาคาบไปแดก” เสมอๆ มันจบลงด้วยความเศร้า ความทุกข์ที่บ่มเพาะผ่านกาลเวลาตั้งแต่สมัยแตกเนื้อหนุ่ม ในช่วงม.ต้น จนถึงม.ปลาย มันเหมือนจะบ้าตาย ทุกๆครั้งที่เห็นคนที่ผมชอบเดินกับคนอื่น และยิ่ง











