dinositto

bonus track//

Nilbar Güreş, "Unknown Sports", 2009. Kardeş Türküler - Aynur Doğan Keçe Kurdan by barrlass

The Fountain of Youth - Director's Cut from Boy Crisis on Vimeo.

HEALTH "DIE SLOW" from Lovepump United on Vimeo.

Aylar önce. Geç kaldığım bir konuşma salonuna giriyorum. Bir adam hararetle derdini anlatıyor, bir tür trans halinde konuşuyor ve konuşma süresini aştıkça aşıyor. Web-cam'den konuşmak için bekleyen katılımcı da uzun uzun dinliyor onu. Tarıq Ramadan konuşmanın hedefi, süperstarı. Bir soru geldiğinde Ramadan yine havada kehabetlerini uçuruyor. Konuşma sonunda hafif bir baş sarsıntısı ile olayı atlatıyoruz. Birkaç gün sonra. Dönemin sonlarına gelirken, hızlıca yetişmeye çalıştığım bir dersin yolunda Tarıq Ramadan'ı görüyorum. Marmaray gibi bir objektif ile fotoğrafı çekiliyor. Fakat, Tarıq Ramadan'ı tanımak zorlaşıyor. Çünkü yüzünde fazlasıyla allık var. Yanakları masaldan gelmiş kadar kırmızı ve 'kapatılmış'. Fon de ten/ten de fon. Fotoğrafçıyı da tanımayınca en iyisi beklemek diyoruz. Dünyada söyledikleriyle çok ses getiren, tartışmalı bu adam şimdi de Hollanda'daki iki üniversiteden sürülüyor. Söylediklerine katılmamak İslam'ın (ve onun işaret ettiği tüm toplumsal kaynamaların) konuşulması noktasında kilit isimlerden biri olduğunu değiştirecek değil. Tahran'daki olaylar hakkında neler düşündüğünü de merak ettiğim Ramadan'ın sürülme sebebi olarak cumhurbaşkanlığı destekli programa, seçime karışıtırılan hile kokularının yükseldiği zamanlarda dahi çıkması gösteriliyor. Bir sürü ülkeye girme yasağı olması da cabası. Peki, neden bu bana yeni albüm çalışması gibi geliyor? Politik oldukça popüler olduğumuz bir zamanda mıyız? p.s.: Akademisyenlerin popülerlik çemberi konusunda konuştuğumuz bir gece bir tanıdık Nilüfer Göle'nin yıllar önce Derishow'un reklamına öğrencileri ile çıktığını söylemişti. Sonra baktık Müzeyyen Senar versiyonları da varmış. Yıl 1994. Acaba Nilüfer Göle nezdinde bu bir tartışma yaratmış mıdır? Olmadıysa, şimdi olsa ne olurdu acaba? Göle, Louis Vuitton'un bir

11. Uluslararası İstanbul Bienali hakkında bir yazı için kendime bir dosya hazırladıydım. Bu dosyada, katılacak olan sanatçıların işleri hakkında kimi makaleler vardı. Çünkü henüz katalog çıkmadı. Bu seferki İstanbul Bienali'nin kendine dert edindiği şeyin neoliberal sıkışmışlığa sorduğu sorunun aciliyeti, The Collectors'da ağarlanabilecek somutlukta Venedik'te duruyor. Üzerine Aydan Murtezaoğlu&Bülent Şangar'ın Antrepo'daki performansını merak ediyorum. Ara ara önümden koleksiyonerler ile ilgili kitaplar geçiyor. Koleksiyonerlerin nasıl insanlar olduklarından, koleksiyonlarının kapsamı, seçicilik kriterlerinin ne olduklarının üzerinden geçen kimi bilgileri içeren bu kitaplar, kimde ne var sorusundan çok, tüm bunların nasıl seçildiği üzerine. Koleksiyonuna aldığın işleri evine asarken bir sorun yaşanıyor mu konusundaki merakım da hemen giderildi. Evlerin küratasyonunu yaptırdığında, o eve bir de depo döşediğinde fazlalaşan işleri koyacak yerin oluyor, o olmazsa küratörler o işleri müzelere sokmanın yollarını arıyor oluyorlar. Koleksiyoner olmanın sanata bakan bir kısmı kesinlikle var. Kişinin kendi beğenisi ve sanat tarihsel sıkıntısındansa, bir danışmanlık yardımı ile koleksiyon yapılabileceğinden söz etmek mümkün. Sanata böylesi bir piyasa gözüyle bakan koleksiyonerlerin ellerinde tuhaf bir kumara dönüşen koleksiyonculuk, seçilen işin sanatçısının marka değerinin de ölçümüne bakmak durumunda kalıyor. Sanatçı olmak bugün, biraz da koleksiyonerinin başının üzerine buyur etmek anlamına gelebiliyor. İstanbul Bienali, tüm bu soruların etrafında şekillenen ekonomik, siyasal ve kültürel gündemlerin iç içe geçtiği, moderniteye uyduğu, bir tür melez sorunsallar haline geldiği yer. Bu bıçak Bertolt Brecht'in "Üç Kuruşluk Opera"sının kemiğine dayandı. İlk başta altından nasıl kalkılacak diye düşündüğüm bu ka

David Bryne ve Brian Eno'nun "Everything That Happens Will Happen Today"inden "I Feel My Stuff"ının çevire çevire dinliyorum. David Bryne ise bütün bir binayı bir bir orga çevirmenin yollarını ararken, gördüğümüz en büyük "audio-installation"lardan birinin bir mimari öneri olarak seyirciye kavuşmasını sağlıyor. 2005'te İsveç'te yaptığı projeyi (İsveç'teki seyircinin ürettiği sesler için tıktıktık) Londra'da tekrarlayan Bryne, orgun kablolarını bütün binanın katlarına yayarak sesi elektro bir dolaşımda damarlayan David Bryne'ı geçen yıl kendi web-sitesinde Türkçe popları çalarken bir gece vakti dinleme şansı da edinmiştik. Şimdi binanın içindeki orga yanaşmaya çekinmeyen seyircisi ile bu sefer kendi çıkardıkları sesleri binanın içindeki diğer seyircilere dinleyen Bryne'in zeka fazlalığını kutsuyor, onu direkt Allah'a havale ediyoruz. source: creativetime, david bryne

Slogan'ın setinde tanışıp mercimeği fırına veren Jane Birkin&Serge Gainsbourg'un aşkının ruhu çağrılıyor. Eric Elmosnino: Serge Gainbourg Laetitia Casta: Brigitte Bardot Sara Forestier: France Gall Philippe Katerine Anna Mouglalis: Juliette Gréco Philippe Katerine: Boris Vian Isabelle Adjani: Catherine Deneuve gibi bir cast'ı olan film 2010'da kültürel başkentimize de çiçek gibi açsın. http://www.gainsbourg-lefilm.com

Sıkı koşturma. Plastik bir yaz. İstanbul'da hızlıca ve büyükçe yaptığımız hareketlerin bir durağı da Serkan Özkaya. “Today Could Be a Day of Historical Importance,” 2003, a drawing of two pages of the Turkish daily Radikal by Serkan Ozkaya. Radikal ya da New York Times'a yaptığı sayfalara bir kardeş olarak bu yılın nisanında Courier-Journal gelmişti. İsteyene aşağıda University of Louisville öğrencilerinin de Özkaya ile düet yaptığı bu proje ile ilgili bir foto-album ve video dokusu aldık.

Pelin - Walking Bassline from Curran Xf on Vimeo.

QASIMI a film by Mariano Vivanco. from Qasimi Fashion on Vimeo.

http://www.tanzimaugust.de byproduct: Tanz im August/2008