lemesia

Πριν τρία χρόνια, έτυχε να είμαι στις 17 του Νοέμβρη στην Αθήνα. Πέρασα αρκετές φορές, κατά τη διάρκεια της μέρας της επετείου από το Πολυτεχνείο, θέλοντας ν’ αποθέσω ένα λουλούδι στο μνημείο, στο άνοιγμα της πύλης της εισόδου.
Αποδείχτηκε όμως, αδύνατο, λόγω της πληθώρας των περιπτέρων των πολιτικών νεολαίων, των συνεχών καταθέσεων στεφάνων των επισήμων και [...]

Προορισμός το Λονδίνο, αλλοιώς,  η κρυφή μας πρωτεύουσα, αφού προφανώς υπάρχουν περισσότεροι Κύπριοι εκεί, απ’ ότι στη Λευκωσία. Το ταξίδι πολύωρο καθ’ότι διά ξηράς και υπό θαλάσσης. Πρώτη φορά θα διέσχιζα το Ευρωτούνελ και έναν ελαφρύ εκνευρισμό τον είχα. (Παλαιότερα δε με περιέλουζαν τέτοιες ανησυχίες, μέχρι που σε ένα ταξίδι για το Νότο, είχε σταματήσει το τρένο για [...]

“Moonlight” – Kenny G (The Moment, 1996)

Η πανσέληνος του Νοέμβρη,
ίσως δεν εμφανιστεί καθόλου
σ’ αυτό τον ουρανό,
αλλά εμείς, θα τιμήσουμε έστω,
το λιγοστό φεγγαρόφως
που θα διαρρεύσει
από τη βαρυσυννεφιά…
Καλό μήνα…
Posted in ΜΝΗΜΕΣ, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΦΕΓΓΑΡΙΑ

Για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 1940…

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου
με το καθημερνό της φόρεμα
κι ένα χτενάκι στα μαλλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.
Κοπέλες του Άουσβιτς,
του Νταχάου κοπέλες,
μην είδατε την αγάπη μου;
Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι,
δεν είχε πια το φόρεμά της
ούτε χτενάκι στα μαλλιά.
Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη [...]

Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ' όλα. Λίγο απ' όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ' ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ' αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσα τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο α

"Οι μοιραίοι" - Κώστας Βάρναλης
Μέσ' στην υπόγεια την ταβέρνα,μέσ' σε καπνούς και σε βρισιές,(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα),όλη η παρέα πίναμε εψές,    εψές, σαν όλα τα βραδάκια,     να πάνε κάτου τα φαρμάκια.
Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλοκαι κάπου εφτυούσε καταγίς      ω! πόσο βάσανο μεγάλο            το βάσανο είναι της ζωής!     Όσο κι' ο νους αν τυραννιέταιάσπρην ημέρα δε θυμιέται!
(Ήλιε και θάλασσα γαλάζα          και βάθος του άσωτου ουρανού      ω! της αυγής κροκάτη γάζα,γαρούφαλα του δειλινού,      λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,  χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!)
Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκαπαράλυτος, ίδιο στοιχειό            του άλλου κοντόμερη η γυναίκα  στο σπίτι λειώνει από χτικιό      στο Παλαμήδι ο γυιός του Μάζη  κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.
- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!«Ποιος φταίει; ποιος φταίει;» κανένα στόμαδεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα.
Έτσι στη σκοτεινή ταβέρναπίνουμε πάντα μας σκυφτοίσαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα,όπου μας έβρει, μας πατεί:     δειλοί, μοιραίοι κι' άβουλοι αντά

Μια είδηση των ημερών για τον αγαπημένο ποιητή που εκτελέστηκε την εποχή του εμφυλίου πολέμου στην Ισπανία...

Την επόμενη εβδομάδα αναμένεται να ξεκινήσουν οι εργασίες εκταφής των λειψάνων που εκτιμάται πως ανήκουν στον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, αλλά τα οποία δεν έχουν ταυτοποιηθεί ότι ανήκουν στον κορυφαίο Ανδαλουσιανό ποιητή.
«Ο αντικειμενικός μας στόχος δεν είναι μόνο η έρευνα για τον ποιητή» δήλωσε στη Γρανάδα η περιφερειακή υπουργός Δικαιοσύνης Μπεγόνια Αλβαρεθ, τη στιγμή που υπέγραφε τη συμφωνία της συνεργασίας μεταξύ των διαφόρων ομάδων που θα συνεργαστούν για το εγχείρημα.
Μαζί με τον Λόρκα ενταφιάστηκαν άλλα τρία άτομα: ένας δάσκαλος και δύο αναρχικοί της εποχής, οι οποίοι εκτελέστηκαν από το φασιστικό καθεστώς του Φράνκο τον Αύγουστο του 1936, ένα μήνα μετά την έναρξη του εμφυλίου στην Ισπανία.
«Πρέπει να καθορίσουμε τον αριθμό των νεκρών που ανακαλύψαμε. Σίγουρα, τα υπόλοιπα είναι αποφάσεις που πρέπει να πάρουν οι οικογένειες» συνέχισε η Αλβαρεθ η οποία θα επιβλέπει προσωπικά τις εργασίες εκταφής.
Η σορός του διευθυντή του σχολείου Ντιοσκόρο Γκαλίντο, δεν έχει ακόμ

Από την βεράντα ενός στούντιο ηχογράφησης στην πλατεία Candyall Ghetto του Σαλβαντόρ, όπου έκανε πρόβες με το συγκρότημα κρουστών του Timbalada, ο μουσικός Carlinhos Brown αποφάσισε να αξιολογήσει τους αντίθετους κόσμους που οριοθετούν τη γειτονιά που μεγάλωσε και να διεκδικήσει κάτι καλύτερο γι’ αυτήν.
Ένα μισοτελειωμένο σπίτι στεκόταν στα δεξιά του, καθώς ο ιδιοκτήτης του δεν διέθετε τα χρήματα να το ολοκληρώσει. Πίσω του, τα φτωχικά σπίτια από γυψοσανίδες τοποθετημένα στη σειρά. Ευθεία μπροστά του, δίπλα στο γήπεδο ποδοσφαίρου, παράγκες κατασκευασμένες από αχρείαστα πλέον ξύλα. Στην κορυφή των λόφων που περικύκλωναν την περιοχή, υψώνονταν τα κομψά σπίτια της ανώτερης τάξης της πόλης, της 3ης μεγαλύτερης της Βραζιλίας με 3 εκατομμύρια πολίτες.
«Η φτώχεια δεν είναι δικαιολογία για τίποτα», τονίζει ο 46χρονος Brown. «H φτώχεια είναι ευκαιρία». Ο C. Brown, ένας από τους διασημότερους τραγουδοποιούς της Βραζιλίας, έπαιζε κάποτε μουσική με τα βαρέλια του νερού που έπρεπε να κουβαλάει στο σπίτι του, καθώς για να επιβιώσουν η μητέρα του έπλενε ρούχα. Η γειτονιά στην οποία μεγάλωσε, το Candeal Pequeno, μέσα σε λίγα χρ

Στα νύχια μπαίνει το κατράμι και τ' ανάβει,
χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει,
κι ο λόγος της μες στο μυαλό σου να σφυρίζει,
"ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι;"
***
Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε το 1910 σε μια μικρή πόλη της Ματζουρίας κοντά στο Χαρμπίν, από γονείς Κεφαλλονίτες. Πολύ μικρός πρωτοταξίδεψε, όταν οι γονείς του αποφάσισαν να επιστρέψουν στο νησί τους, αν και, η οικογένεια Καββαδία θα ζήσει ελάχιστα εκεί, και τελικό της λιμάνι θα είναι ο Πειραιάς, στον οποίο μετοικεί το 1921, όταν ο Νίκος είναι μόλις 11 ετών. Στον Πειραιά ο ποιητής τελειώνει Δημοτικό και Γυμνάσιο. Μαθητής ακόμη του δημοτικού, γράφει τα πρώτα του ποιήματα. Το 1929 μπαίνει υπάλληλος σε ένα ναυτικό γραφείο. Αντέχει μόνο λίγους μήνες να βλέπει τους άλλους να ταξιδεύουν. Τα καράβια κι η θάλασσα είναι το όνειρό του. Μπαρκάρει ναύτης σε φορτηγό, και για μερικά χρόνια συνεχίζει να φεύγει με τα φορτηγά, γυρίζοντας πίσω μονίμως ταλαιπωρημένος και αδέκαρος... Η ανέχεια τον κάνει ν' αποφασίσει να πάρει το δίπλωμα του ασυρματιστή. Στην αρχή σκεφτότανε να γίνει καπετάνιος, μα τα χρόνια είχαν περάσει, τα είχε φάει η λαμαρίνα

Η αφέλια είναι ένα παραδοσιακό κυπριακό πιάτο, πολύ εύκολο στην ετοιμασία. Κάθε φορά που έχω καλεσμένους μη Κύπριους, καταφεύγω στην αφέλια, για να τους μυήσω στις απλές, αλλά νοστιμότατες συνταγές της κυπριακής κουζίνας. Θυμάμαι το Γιούρη από τη Ρωσία, ο οποίος επέμενε, ότι προσθέτω κάποιο μυστικό υλικό που την κάνει τόσο εύγευστη...Η μόνη δική μου διαφοροποίηση της συνταγής γίνεται στις πατάτες, τις αφήνω να σιγοψηθούν μαζί με το κρέας και όταν λιώσουν λίγο, δημιουργούν ένα φανταστικό χυλό...
Ας τα πάρουμε όμως, από την αρχή...
Υλικά:
1/2 κιλό κρέας χοιρινό ή μοσχαρίσιο
8-10 πατάτες μετρίου μεγέθους
2-3 ποτήρια κόκκινο κρασί
λίγο ελαιόλαδο
ξηρό κόλιανδρο
αλατοπίπερο
***
Εκτέλεση:
1. Το κρέας στην παραδοσιακή αφέλια είναι χοιρινό. Η σχέση μου με τα κρέατα είναι όμως, περιορισμένης συμπάθειας. Έτσι, αν δε βρω καλό χοιρινό που να μη μου μυρίζει περίεργα, επιλέγω μοσχαρίσιο. Μετά δεν παραλείπω ποτέ το ξέβρασμα/ξάφρισμα, για να είναι όσο το δυνατό πιο καθαρό και έτοιμο για σοτάρισμα. Κόβω πρώτα το κρέας σε μικρά φιλετάκια, ζεσταίνω λίγο ελαιόλαδο και μετά τα ανακατεύω για μερικά λεπτά, όσο ν

They called it stormy monday, but tuesday is just as bad
Oh, they called it, they called it stormy monday,
But tuesday, tuesday is just as bad
Oh, wednesday is worst and thursday oh so sad
The eagle flies on friday now, saturday I´ll go out to play
Oh, the eagle, the eagle flies on friday
saturday I´ll go out and play
Sunday I´ll go to church, and I fall on my knees and pray
I say, lord have mercy, lord have mercy on me
But lord, lord have mercy lord have mercy on me
You know I´m crazy bout my baby
Lord, please send her back home to me
(Καλή σας βδομάδα...)

Σκέψεις αντίθετες μιας χιλιοειπωμένης μαρτυρίας...
Φυλή άνευ και άνω ποταμών...
Ενυδρείο.
Ψάρια πολύχρωμα μιας κατακερματισμένης μνήμης...
Στην όαση κάποιου λίβα ξεχαστήκαμε...
Παλιό τραγούδι ανατολής εμποτιστήκαμε...
Στον τοίχο στήσαμε το αυτί και κουραστήκαμε...
Ενυδρείο.
Ψάρια πολύχρωμα μιας κατακερματισμένης μνήμης...
Τί έχουν τα έρμα και ψοφάνε;
Ξαναβάλτα πίσω να τ' αρμέξουμε...
...
***
"Υδροχόος" - Νίκος Παπάζογλου

Μπαίνουμε στόν Υδροχόο
και θ' ανάψουνε φωτιές
οι καιροί νερό θα φέρουν
έτσι λεν αυτοί που ξέρουν
κι όμως θα καούν καρδιές
Όλα τριγύρω αλλάζουνε
κι όλα τα ίδια μένουν
και μένα τα χεράκια της
με λύνουν και με δένουν
Μπαίνουμε στον Υδροχόο
και θα φύγουν οι Ιχθείς
Έτσι ήτανε γραμμένα
Μέσα στ' άστρα τα σβησμένα
Που 'χα δει στα μάτια της
Όλα τριγύρω αλλάζουνε
κι όλα τα ίδια μένουν
και μένα τα χεράκια της
με λύνουν και με δένουν
***
Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης, Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη, Ερμηνεία: Νίκος Παπάζογλου, Άλμπουμ: Χαράτσι (1984)

"Ο Καϊξής" - Μουσική: Απόστολος Χατζηχρήστος (1948)

I follow the Moskva
Down to Gorky Park
Listening to the wind of change
An August summer night
Soldiers passing by
Listening to the wind of change
The world closing in
Did you ever think
That we could be so close,like brothers
The future's in the air
I can feel it everywhere
Blowing with the wind of change
Chorus:
Take me to the magic of the moment
On a glory night
Where the children of tomorrow dream away
In the wind of change
Walking down the street
Distant memories
Are buried in the past forever
I fallow the Moskva
Down to Gorky Park
Listening to the wind of change
Take me to the magic of the moment
On a glory night
Where the children of tomorrow share their dreams
With you and me
Take me to the magic of the moment
On a glory night
Where the children of tomorrow dream away
In the wind of change
The wind of change blows straight
Into the face of time
Like a stormwind that will ring
The freedom bell for peace of mind
Let your balalaika sing
What my guitar wants to say
Take me to the magic of the moment
On a glory night
Where the children of tomorrow share their dreams
With you and me
Take me to the magic of the moment
On a glory night
Where the children of tomorrow dream away
In the wind of change

Διασκευή στο πιάνο του δημοτικού τραγουδιού "Το φεγγάρι κάνει βόλτα (Βασιλικός)" με το Στέργιο Κώττα.
βασιλικός θα γίνω στο παραθύρι σου
κι ανύπαντρος θα μείνω για το χατήρι σου
έβγα να σε δω να παρηγορηθώ
το φεγγάρι κάνει βόλτα
στης αγάπης μου την πόρτα
το φεγγάρι κάνει κύκλο
στης αγάπης μου τον κήπο
εσύ είσαι μωρ' καημένη
που δεν παντρεύεσαι
και με το νου σου βάζεις
καλόγρια γένεσαι
το φεγγάρι κάνει βόλτα...
έβγα να σε δω να παρηγορηθώ
***
Υ. Γ. Βροχερό φεγγαρόφως...Μια ομορφιά παράξενη που φυλλοροεί...Η Πανσέληνος του Σεπτέμβρη...

Πετρολούκας Χαλκιάς - Δριμινίτσα, Καγκέλια 

Οι φωτογραφίες είναι από την επίσκεψη στην Ήπειρο...Μάιος 2009.












Από μικρό κι απ' άφαντο πουλάκι σταυραητέ μου,
παίρνεις κορμί με τον καιρό, και δύναμη κι αγέρα,
κι απλώνεις πήχες τα φτερά και σπιθαμές τα νύχια,
και μες στα σύγνεφα πετάς, μες στα βουνά ανεμίζεις!
(Κώστας Κρυστάλλης, "Στο Σταυραητό")
Υ. Γ. Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο συμβίο...

"Sound of Silence" - Noa Dori 
Hello darkness, my old friend
I've come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence
In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
'Neath the halo of a street lamp
I turn my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence
And in the naked light I saw
Ten thousand people maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never shared
No one dared
Disturb the sound of silence
"Fools," said I, "you do not know
Silence like a cancer grows
Hear my words that I might teach you
Take my arms that I might reach you"
But my words like silent raindrops fell
And echoed in the wells of silence
And the people bowed and prayed
To the neon god they made
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming
And the sign said, the words of the prophets are written on the subway walls
And tenement halls
And whispered in the sound of silence
***
Άλμπουμ: Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης, (2003) CAFÉ DE L' ART VOL. 4 - CINEMA (Δημιουργοί: Simon & Garfunkel, 1965)

"Time" - Pink Floyd, Dark side of the moon (1973)
Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way
Tired of lying in the sunshine
Staying home to watch the rain
And you are young and life is long
And there is time to kill today
And then one day you find
Ten years have got behind you
No one told you when to run
You missed the starting gun
And you run, and you run
to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death
Every year is getting shorter
Never seem to find the time
Plans that either come to nought
Or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desparation is the English way
The time is gone
The song is over
Thought I'd something more to say
Home, home again
I like to be here when I can
When I come home cold and tired
It's good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells

1979 Παράνομη κασέτα Νο 000002
"Είμαι Παλιάνθρωπος" Πλευρά B, Κομμάτι 4
Στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Νικόλας Άσιμος
***
Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες
και μεντεσέδες κρατάνε τη γη
γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες
και στον κουβά τους αράζεις εσύ
αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή
αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί
και η ελπίδα μας έχει θαφτεί
σαν τον Ντορή μέσ' στο παχνί.
Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα
μ' ένα τικ τακ μου ματώνει τ' αυτιά
όλα με πρόγραμμα όλα στο σχέδιο
πρωτοκολλήσανε τον έρωτα
και θες να πετύχω με μια μπαταριά
χίλια φλουριά, χίλια φλουριά
για να σου χαρίσω μαντάτα καλά
να 'χεις αγάπη μου λεφτά.
Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους
και μουρουνόλαδο για τα παιδιά
κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους
και θυσιάστηκες πατριωτικά
σου στέλνω μήνυμα μ' ένα ταμ ταμ
να μαγειρεύεις με βιτάμ
κι ήσουνα γόησσα κι έκανες μπαμ
γι αυτό σε ψάχνω στα χαμάμ.
Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας
στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή
συνηθισμένοι καθένας στο ρόλο του
κι η φαντασία μας έχει χαθεί
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ,

Το φως στο παραθύριν σου
τζι ούλλη δροσιά στο στόμαν
τζι ο ήλιος σαν τον τζύρην σου
πον σου χαλά χαττήριν σου
δικιά σου ζωήν τζιαι χρώμαν.Τριαντάφυλλα τζ' αρώματα
τα σιείλη τζι η αγκαλιά σου
τζι εσούνι ούλλον αππώματα
της ομορκιάς καμώματα
σκορπίζεις τα φιλιά σου.(R)
Συνάχτου πκιον τριανταφυλλιά
μεν τα ξοδεύκεις τα φιλιά
τζι έρκομαι 'γιω ξοπίσω
μαράζιν τρώει με αρσενικόν
που τα φιλιά σου μερτικόν
δος μου τζι εμέν να ζήσω.

Καμοί τζι αναστενάματα
που δίπλα σου όπκοιος ρέξει
κόμα τζι ο αγέρας σταματά
-άκου Θεγέ μου πράματα-
φιλιά ζητά πεντέξι.

Τα σιείλη μου δακκάννω τα
μ' αναπαμόν εν βρίσκουν
γιατί ομπρός σου χάννω τα
τζιαι διψασμένα τζι άποτα
δίχα φιλίν μεινίσκουν.
Στίχοι: Βάσος Βενιζέλος
Μουσική: Μάριος Τόκας
Ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος
Άλμπουμ: Παρέα μ' έναν ήλιο (1994)