mariosp

▪ Δεν βλέπω λόγο καλό να μην είναι κάποιος διαταραγμένος.
▪ Εξις, φύσις πρώτη. Η Σελήνη μας κυβερνά.
▪ Περίσσεια ναρκισισμού γύρω. Ο δικός μου φαντάζει τοσο λίγος…
▪ Πολλή πλάκα με αυτό το «δάκρυ του Καραμανλή».
▪ …και αυτή η γελαστή απόγνωση.
▪ για την base line των συναισθημάτων μας μιλώ. Ξανά. Θα επιστρέψω στον Λειβαδίτη. Θα γράφω λιγότερο, [...]

Οι εξαρτήσεις: ο κεντρικός ιμάντας στην μηχανή του κόσμου. Η όποια «ουσία», η όποια δραστηριότητα, δευτερεύουσα μόνον έχουν σημασία. Πρωτεύον είναι το εξαρτησιακό συναισθηματικό υπόβαθρο. Η έμμονη τελετουργία της επανάληψης. Το «Κι άλλο» ως υποκατάσταση ενός κόσμου που δεν είναι αρκετός. Η ψυχική υποδομή, ούτως ειπείν, που αλυχτά αποζητώντας μια θολή σωτηρία από την πραγματικότητα.
Αυτό [...]

«…γι αυτό και δεν μετράω και πολύ τα όποια χαρίσματά μου: Τύχες, όσο και τα μείον μου. Αυτό που πράγματι εκτιμώ, παραδέχομαι, και το κρατώ, είτε για καλό είτε για κακό, για όπου, διάβολε, αλλά είναι ολόδικό μου, είναι αυτή η κρυφία αίσθηση του γελοίου. Αυτή νοιώθω να με διαχώριζε πάντα από το ανθρωπομάνι. Δυστυχώς, [...]

Το φάρμακο, ούτως ειπείν, βρίσκεται πάντα εκεί που είναι και το φαρμάκι. Κι ο κόρος ο μοναδικός σύμμαχός σου στ’ αλώνι των παθών. Εύχομαι το δισάκι σου να ‘ναι ελαφρύ, η περιπλάνησή σου μακρά. Να μπορέσεις να εγκαταλείψεις τις πιο ανήμερες απ’ τις λαχτάρες σου, την κατάλληλη στιγμή, στο ρείθρο της ζωής σου. Κι ελαφρωμένος, [...]

Ο καπιταλισμός δεν σηκώνει πνευματικότητες και εσωτερικότητες. Η ενδοσκόπηση, η καταβύθιση στο υπαρξιακό ίζημα, θέλει, βλέπεις, χρόνο και είναι αντιπαραγωγική. Και ο χρόνος, ως γνωστόν, «είναι χρήμα».
Posted in Dies Tagged: music

(Σημειώσεις γραμμένες το πρωί σ’ ένα παγκάκι στον «Ευαγγελισμό». Φαίνεται οι χώροι αναμονής των νοσοκομείων να είναι το δικό μου εργαστήρι γραφής. Θα τους ζητήσω γραφείο, μια κι είμαι ακόμα εδώ…)
Δεν είναι, βλέπεις, οι αντικαπνιστικές απαγορεύσεις. Κανένα πρόβλημα με αυτές. Είναι ο ολοκληρωτισμός που διέπει τις αντικαπνιστικές εκστρατείες.
Φαίνεται πως η έννοια της ελεύθερης βούλησης σημασιοδοτείται [...]

Τι να μας πεις και συ απ’ τη ζωή σου… Απασχολημένος να βρεις το σωστό και το λάθος, σαν να ‘ταν ξέρες ν’ αρπαχτείς, μη σε πάρει ο ρους του ποταμού.




Και: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=487516
[http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showbook&bookid=142368]

Posted in Uncategorized

Αγαπώ τα κακοποιημένα αντικείμενα. Τα τσαλακωμένα ρούχα και τα βιβλία με τσακισμένες σελίδες. Τα ροζιασμένα χέρια με τις σπασμένες φλέβες. Τις γρατζουνιές στο τραπέζι μου και τη μυρωδιά της σκαμμένης γης.
Αδιαφορώ για τις νεαρές επιδερμίδες και τις βρεφικές αθωότητες. Για τα άγουρα φρούτα με τις χυμώδεις υποσχέσεις. Για τα αντικείμενα σε σελοφάν που λαμποκοπούν [...]

Και γιατί έτσι. Και γιατί είναι ακόμα εδώ. Ακόμα εδώ, παρ’ όλ’ αυτά. Διάβηκε δρόμους της φωτιάς, υπερασπίστηκε καμένη γη. Διότι ένα κομμάτι γης του ανήκε, είτε καμένο είτε όχι. Και θυμάται· το σώμα του, δηλαδή… Τι είναι οι ουλές, παρά μνήμες του σώματος;
Το δειλινόν, λοιπόν, ήτο γλυκύτατον. Μια γλυκύτητα που δεν την προοιώνιζε η μέρα [...]

Παίρνω το μολύβι και συνδέω τα λάθη μου. Αυτή η γραμμή από λάθη που σχηματίζεται είναι η ζωή μου. Μονοκοντυλιά. Ομορφο σχέδιο· μαιανδρικό…

Posted in Dies Tagged: music

Μιλά, μιλά ασταμάτητα. Για τις απογοητεύσεις του, τις δοκιμασίες του, για ό,τι πήγε ανάποδα στη ζωή του. Εμέσσει τις πικρίες του ξανά και ξανά – καθαρός εντός. (Κλαίει: μιά λίμνη από δάκρυα. Φαντάζει ανοιχτή θάλασσα όταν τον ακούς.) Συχνά δεν θα βρείς στόμφο στα λόγια του. Είναι ο ίδιος ο στόμφος της ζωής του. Τον [...]

 
Και εντάξει, δεν είμαστε πια και έφηβα κορίτσια να ερωτευόμαστε τα ίδια μας τα όνειρα. Oμως, αν κάτι φέγγει σε αυτή τη σκοτεινιά εδώ γύρω, πρέπει να είσαι συ – δεν μπορεί…
Posted in Dies Tagged: music

Ναι, είναι αλήθεια. Ο Χριστός μπορεί να σε σώσει. Κι ο Σατανάς το ίδιο. Κι άλλοι πολλοί. Είναι τόσα πολλά όσα θα μπορούσαν να σε σώσουν· αρκεί να το θελήσεις εσύ ο ίδιος, βεβαίως… Το θέλεις; Μη βιαστείς να απαντήσεις.
(Τρώω φυστίκια· τα ξεδιαλέγω ανάμεσα σε έναν σωρό από φλούδια. Μ’ αρέσει που αφήνω πίσω μου [...]

Θυμάμαι, τα μαλλιά σου έπεφταν στα μάτια σου καθώς μισογύρισες να με κοιτάξεις. Το βλέμμα σου σχισμένο από τούφες. Ισως γι’ αυτό, από καιρό, έβλεπα μόνον θραύσματα του κόσμου σου. Σε έχανα, ναι. Ισως πάλι, έτσι εσύ να είχες θελήσει κάποιαν ανύποπτη στιγμή. Τα μαλλιά σου ίσια, περσίδες να κόβουν λουρίδες το όποιο φως σου. [...]

 
Απεβίωσε ο τραγουδιστής Γουίλι Ντεβίλ
 

Posted in Uncategorized

Αύγουστος· η Αθήνα σταμάτησε τη φλυαρία της και αφουγκράζεται το παραμέσα της. Την ακολουθώ από απόσταση. Τις νύχτες διαβάζω: ακουμπάω το βλέμμα σε γραμματοσειρές και η πατούρα τους με στριφογυρνά σε καινούργιες σκεπτοστροφές· το ντεζά βυ, νικημένο, οπισθοχωρεί.
(Κι όμως, νομίζω πως δεν έχεις ιδέαν τι πραγματικά σημαίνει να φεύγεις.)

Posted in Dies Tagged: music [...]

Η ελευθερία είναι προνόμιο του χαμένου. Τα ξέρεις δα αυτά…


 
(You always won everytime you placed a bet
You’re still damn good
No one’s gotten to you yet
Everytime they were sure they had you caught
You were quicker than they thought
You’d just turn your back and walk
You always said
The cards would never do you wrong
The trick you said
was never [...]

«Κυριακή 19/6/1988. 401. Και πάλι. Η γυναίκα ξέρει πώς έχουν τα πράγματα. Ο άντρας, που χρειάζεται να παλέψει για να μάθει (μια στιγμή, μια αναλαμπή), βαραίνει με τη σημασία τους. Στοίχημα: θα λυγίσει; Τελείως διαφορετικό από το μόνιμο, διακριτικό βάρος που κουβαλάει, σαν το τσαντάκι της, μια γυναίκα, το βάρος ενός λώρου που τη συνδέει [...]

* Τετάρτη 24 Ιουνίου 2009. Απόβραδο. Συχνά μου φαίνεται ανέλπιστο δώρο που είμαι ακόμα ζωντανός και σχετικά υγιής.
* Διάβασα το μεσημέρι από το αυτοκίνητο μια διαφημιστική πινακίδα στην παραλιακή. Κάτι βυζιά και πάνω τους γραμμένο: “Είναι δικαίωμά μου να αγοράζω έξυπνα”. Ισως πρέπει να ξαναρχίσω να γράφω τον Μπάμπη. Να βλέπω ξανά τον κόσμο με [...]

 
Στο κράσπεδα της συνείδησής μου, στις άκριές της, φυτοζωούν μνήμες λιπόσαρκες, ξερακιανές. Επιμένουν να αφηγούνται ένα λησμονημένο από καιρό παραμύθι. Χωρίς τα περιττά λίπη της δικής μας επικαιρότητας, των ζωντανών, να το βαραίνουν. Σαν κάτι εντός μας να εμμένει στα  βασικά, στην μπέιζ λάιν, στα ”εξ ων” συνετέθημεν…
Και, ως συνήθως, και πάλι, καθείς μας, σαν [...]