miliokas

(συνέχεια από το προηγούμενο) σελ. # 44 - τελευταία αράδα σ' αυτή την τελευταία σκηνή θανάτου θ' ανταμώσουμε. ΤΕΛΟΣ κι αυτό ήταν το τελευταίο ποστ για το βιβλίο του Νίκου Χριστόπουλου, Αναμνήσεις Από Τη Δεξιά Πλευρά Του Εγκεφάλου. Κατόπιν αυτού, ένας κύκλος κλείνει για αυτό το blog. Από δω και στο εξής, θα ποστάρω όταν βρίσκω κάτι ενδιαφέρον ή όποτε το θυμάμαι. Υπάρχει βέβαια κι ένας "ανοιχτός λογαρισμός" με την ποιητική συλλογή Ομίχλη Ως Τον Παράδεισο, του Γιώργου Μάρκου. Αυτό όμως είναι άλλη ιστορία. The Flaming Lips - I Can Be A Frog B-Tribe - Hasta Luego_Goodbye Parov Stelar ft. Gabriella Hanninen - Charlest....mp3 ΥΓ: Το πρώτο - πρώτο πόστ, υπάρχει εδώ Ολόκληρο, εδώ. *

@ vimeo mpfr33 loopa_scava_meets_cayetano-you_dont_love_me_fea....mp3

Τώρα, με την αλλαγή της ώρας... αναρωτιέμαι... "Έτσι που μίκρυνε η μέρα, θα ζούμε λιγότερο..." ??? κι αν.... ναι είναι ανάγκη να συμβεί τώρα ??? η φωτογραφίες δικές μου (και καλά) πιες (PS): το καλοκαίρι, παρ' όλο που τέλειωσε απότομα φέτος και δε μου άφησε και πολλά για τα οποία θα μπορούσα να χαρώ ή να θυμάμαι με χαμόγελο, το σκέφτομαι με νοσταλγία. Αυτά κι ένα χορό που "έριξα" ένα βράδυ με την ... ακούγοντας το Push On Thru από τους Salmonella Dub. Tης το χαρίζω κι ας ντρεπόταν να χορέψει... * κι απ' ότι βλέπω, καιρό έιχαμε να βάλουμε βίντεο Salmonella Dub - Push On Thru (Adrian Sherwood Remix)

* AIRPLAY - INTRO - COLORES FELIZ - MAAR (ΑΛΛΑ στα Ολλανδικά) - ΣΕ ΝΟΣΤΑΛΓΩ - ALONE TOGETHER * - BYE BYE BLACKBIRD - SOULANI - OUR SPANISH LOVE SONG (CHARLIE HADEN)* - FAIRY DANCE - BLUE MONK * - BIRD WORKS * (encore) με [*] όσα δεν είναι δικά τους

(συνέχεια από το προηγούμενο) σελ. 43 ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, ΠΟΥ.... (με γεμίζουν δάκρυα)... Η θλίψη ας με ντύσει σαν ένδυμα... Κάτω από μεταξωτές κορδέλες θα ξερνώ τη βρώμα μας... Εκπέμπω και οι παπαρούνες έγιναν μοναδικοί δέκτες... Ν΄ανοίξω την καρδιά μου με την ταυτότητά σου... Το φεγγάρι να χυθεί και κρυστάλλινα θρύψαλλα να σκίσουν το λαιμό μας... Τώρα σε νιώθω! Τώρα που λείπεις... Τα πέπλα ολόγυρα σαν τείχη... Οι χτύποι της καρδιάς σου να πεθαίνουν πάνω σ' αυτά... Οι προσευχές σου να μας βρίσκουν κουφούς και αόματους... Ο πόνος σου θα γίνει το κόκκινο κρασί μας... Η απουσία σου θα είναι η μόνη μας σκέψη... Και ποτέ δε θα μάθεις πως το κάστρο μας είναι χάρτινο... ποτέ δε θα μάθεις πως η υγρασία μας σαπίζει... ποτέ δε θα μάθεις πως καθημερινά ανακυκλώνουμε τα αισθήματά μας... ποτέ δε θα μάθεις πως είμαστε νεκροί εδώ και χρόνια... ποτέ δε θα μάθεις πως τα τελευταία δάκρυα που χύσαμε ήταν για όλα αυτά που ποτέ δε θα μάθεις... Ανίχνευση στις παλιές φωτογραφίες για ίχνη έκφρασης... η ψυχή διαιωνίζει τις λαχτάρες από μόνη της... οι απόηχοι των λυγμών τρυπούν το διαπεραστικό παρόν... πληγωμένοι σαν άφτερα π

(συνέχεια από το προηγούμενο) σελ # 42 Σκεφτόταν πραγματικά. Έπαιρνε κάθε τι, το έλιωνε μες στο μυαλό του και το ξαναδημιουργούσε σε μηδενικό χρόνο. Θυμάμαι μια - δυο φορές που ίδρωσε προσπαθώντας να εξωτερικεύσει μια σκέψη του, προσπαθώντας να χρησιμοποιήσει λόγια για κάτι ανείπωτο! Ήταν σα να προσπαθούσε να μεταφράσει ένα ποίημά του σε γλώσσα ξένη. Και μάλιστα ενώπιον κάποιου κοινού... που ποτέ δεν μπόρεσε να συμπαθήσει... Ακόμα και στα ποιήματά του, είχε αφιερώσει ότι πιο εσωτερικό μπορούσε να θρέψει. Κάθε ποίημα μια μαθηματική ταυτότητα. Κάθε λέξη μια ανά- μνηση. Κάθε γράμμα, ολόκληρο βίωμα ποικίλης διάρκειας... Την τελευταία φορά που με άφησε να τον φωτογραφίσω στη μνήμη μου, ήταν νια συννεφιασμένη φθινοπωρινή μέρα που ψιλόβρεχε... περπατούσε σ' ένα κατάφυτο δρομάκι, πνιγμένος στο πράσινο της φύσης και το γκρι τ' ουρανού, ιδρωμένος απ' το βιαστικό του περπάτημα, με βροχοσταγόνες στα μαλλιά και το πρόσωπό του. Ξερόβηξε και μου 'πε: «Την λατρεύω αυτή τη μέρα! Είναι όπως και χθες: η ζωή μου!» Το μόνο που μου 'μεινεα απ' αυτόν, τα κίτρινα στάχυα στο βάζο και ο ιδρώτας του στο τζάμι όταν βρέχει

DJing Is A Tough Job. But Someone Has To Do It .....:: off for a few days ::..... Off .... Radio.... Oh .... ναι... !!! * * γκούχου γκουχ ___________________________________________________

(συνέχεια από το προηγούμενο) σελ. # 34 + 35 Στη ματιά σου θα δακρύζω... Στο άγγιγμά σου θα σβήνω τις επιθυμίες μου... Στον έρωτά σου θα προδίδω τα όνειρά μου... Στα φιλιά σου θα προσκυνώ το σκοτάδι... Στο θάνατό σου θα ψάχνω τη λύτρωσή μου... Ερωτισμός που εκδηλώνεται διακριτικά, κάτω από φώτα χαμηλών τόνων, συνοδευόμενος από χαμόγελα κι απρόσμενες κινήσεις. Αίσθηση και αισθησιασμός. Στο τέλος του τρίτου τσιγάρου, να θυμηθούμε να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια. Η τελετή να κλείσει με δικό της ήχο. Οι εραστές είναι πλάσματα που βυθίζονται σε υγρές διαστάσεις, κρυσταλλοποιώντας συνεχώς τα αισθήματά τους. Παίρνουν το ρόλο του θηλυκού ή του αρσενικού και αναπτύσσουν σχέσεις φορτισμένες αισθητικά κι αισθηματικά, απ' άκρη σ' άκρη. Αδιαφορούν για το χρόνο που τρέχει γύρω τους και το χρόνο που τους πιέζει. Η τροφή τους είναι το μέλι και η ζάχαρη. Οι εραστές είναι πλάσματα αποδημητικά Πάντα γυρνούν στον τόπο που λατρεύουν, ακόμα και με ξένα πρόσωπα. Μαύρο κι άσπρο, σε μια ατέλειωτη ένωση, δίχως αρχή και τέλος, μια τελετή για συναισθηματικούς παροξυσμούς, ηρεμία της απλότητας, συνεχές ξεπέρασμα ορίων και τ

(συνέχεια από το προηγούμενο) σελ. # 34 + 35 Στη ματιά σου θα δακρύζω... Στο άγγιγμά σου θα σβήνω τις επιθυμίες μου... Στον έρωτά σου θα προδίδω τα όνειρά μου... Στα φιλιά σου θα προσκυνώ το σκοτάδι... Στο θάνατό σου θα ψάχνω τη λύτρωσή μου... Ερωτισμός που εκδηλώνεται διακριτικά, κάτω από φώτα χαμηλών τόνων, συνοδευόμενος από χαμόγελα κι απρόσμενες κινήσεις. Αίσθηση και αισθησιασμός. Στο τέλος του τρίτου τσιγάρου, να θυμηθούμε να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια. Η τελετή να κλείσει με δικό της ήχο. Οι εραστές είναι πλάσματα που βυθίζονται σε υγρές διαστάσεις, κρυσταλλοποιώντας συνεχώς τα αισθήματά τους. Παίρνουν το ρόλο του θηλυκού ή του αρσενικού και αναπτύσσουν σχέσεις φορτισμένες αισθητικά κι αισθηματικά, απ' άκρη σ' άκρη. Αδιαφορούν για το χρόνο που τρέχει γύρω τους και το χρόνο που τους πιέζει. Η τροφή τους είναι το μέλι και η ζάχαρη. Οι εραστές είναι πλάσματα αποδημητικά Πάντα γυρνούν στον τόπο που λατρεύουν, ακόμα και με ξένα πρόσωπα. Μαύρο κι άσπρο, σε μια ατέλειωτη ένωση, δίχως αρχή και τέλος, μια τελετή για συναισθηματικούς παροξυσμούς, ηρεμία της απλότητας, συνεχές ξεπέρασμα ορίων και τ

Το "όνομά" μου το διαδικτυακό, το "miliokas" δηλαδή, είναι κάτι που προέρχεται από τα μαθητικά τα χρόνια.... Τα χρόνια της νιότης..... Ήταν τότε, περί το 1985, όταν ο Γιάννης ο Μηλιώκας, είχε κυκλοφορήσει την πρώτη του δισκογραφική δουλειά, το δίσκο: "Εδώ Θεσσαλονίκη"... Αργότερα, όντας πλέον μαθητής πρώτης Λυκείου, το 1986 νομίζω, είχε κυκλοφορήσει η δεύτερη προσωπική του δουλειά. "Για το καλό μου", ο τίτλος της... Βέβαια στη νέα γενιά ίσως και να μη λέει τίποτα ο δίσκος.. Ήταν, θυμάμαι, μια ημερήσια εκδρομή στην πρώτη Λυκείου -δε θυμάμαι τη διαδρομή- αλλά η τελευταία στάση ήταν στην Πάτρα. Τα παιδιά, οι συμμαθητές δηλαδή θα πήγαιναν στη ντίσκο....!!! Smile, νομίζω την έλεγαν [τη ντίσκο] * * - το παραπάνω κομμάτι -"Η Γιούλα και η άλλη"- έχει τρομερό funky ρυθμό- Εγώ, μόλις σταματήσαμε, πήδηξα πρώτος - πρώτος από το πούλμαν και την έκανα για το κέντρο της πόλης, ψάχνοντας δισκάδικο για να αγοράσω τον εν λόγω δίσκο... Βρίσκω ένα, μπαίνω μέσα με ύφος ζητάω το δίσκο -σε κασέτα τότε καθ' ότι πικάπ κλπ ήταν πολυτέλειες για μας, όχι πως τώρα δεν είναι- και ζητάω από τον πωλητή το δίσκο καθώς ούτε πως ήταν το εξώφυλλο δεν ήξερα... Φαντ

ΤΡΙΤΗ 14 ΟΚΤ. 2003 - 7:35 μμ Ο χώρος ήταν κακοφωτισμένος και οι εικόνες θολές. Προσπάθησα να καταλάβω τι με είχε ξαναφέρει εκεί. Μου φαινόταν τόσο ξένο και τόσο οικείο ταυτόχρονα. Έκλεισα τα μάτια και οι μουσικές δυνάμωσαν. Τα τραγούδια κάτι θύμιζαν μα ήταν διαφορετικά παιγμένα. Προσπάθησα να ηρεμήσω και να τα βάλω όλα σε μια σειρά. Η ομίχλη όμως μέσα στο μυαλό μου απλωνόταν και κάλυπτε τα πάντα. Έσβησαν στιγμιαία τα φώτα - πτώση τάσης - μα άναψαν. Κι εκείνο το στιγμιαίο σκοτάδι το ένιωσα τόσο οικείο - τόσο δικό μου. Σα να ήθελα να ξαναγυρίσω. - Σηκώθηκα να περπατήσω στο χώρο. Κακώς υπάρχω εδώ - σκέφτηκα. Με έπιασε πανικός. Τίναξα από πάνω μου τις ακτίνες φωτός και έκλεισα τα μάτια. Πολύχρωμα φώτα άστραφταν και χιλιάδες χοροπηδούσαν. Δε με κοιτούσε κανείς. Σα να μην υπήρχα. Ξαφνικά μας είδα. Πιασμένοι από τους ώμους χοροπηδούσαμε. Τα ένιωσα πάλι όλα κοντά μου, μα τόσο μακριά Σαν κάτι να είχε παγώσει τις μνήμες μου. Προσπαθούσα να ξεπαγώσω τις μνήμες. Ήθελα να θυμηθώ. Έφερνα στο μυαλό μου εικόνες - μα ήταν πάντα τόσο θολές- Και τότε, κάτι διέκρινα στο βάθος. Έτρεξα προς τα κει. Ήταν το σημείο απ' όπου

...λοιπόν.... την "εμμονή" μου με τις μουσικές του Cayetano πιστεύω να την έχετε καταλάβει, οι περισσότεροι... Έψαχνα το Katamaran κι εγώ δεν ξέρω πόσο καιρό... Αυτό όμως είναι άλλη ιστορία... Στό θέμα μας... και το θέμα μας είναι το εξής: αυτό που λέει κι ο τίτλος Cayetano "THE PAKISTAN" for FREE! Hello to everybody! I'm glad to share with you 2 exclusive tracks I've made just for my dj-sets... I've played them enough (and still playing them though), so I think it's time to share it with all of you! Tracklist:1) The Pakistan2) Last Train To Paris Just please, when you share the link or the copy, give me the credit! It will be highly appreciated! http://rapidshare.com/files/239664281/The_Pakistan.zip ***This work is under a Creative Commons License.*** If you want to read more, please click below: Αυτά, από το myspace του Γιώργου "Cayetano" Mπρατάνη αντεγραμμένο ατόφιο (μαζί με την εικονίτσα) και το αγαπημένο μου Katamaran στο βίντεο, από κάτω * * Αυτά για σήμερα κι επειδή τον τελευταίο καιρό πάσχω από αϋπνίες και κοιμάμαι τη μέρα λέω να πεταχτώ να κάνω μια βουτιά

...από το βιβλίο της Νάνσυς Μανδάλτση με τον ίδιο τίτλο "Ο καπνός από τις καμινάδες υψώνεται ανεμπόδιστα στο χειμωνιάτικο ουρανό, έχοντας για φόντο σπίτια καλλυμένα από σιωπή και χιόνι. Την εποχή που σχεδόν ολάκερο το φυσικό τοπίο βρίσκεται να βιώνει τον απαραίτητο για την ανάπτυξή του χειμερινό λήθαργο, τρεις φίλοι καταφέρνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να αντισταθούν στη φαινομενικά ατέλειωτη ανία που παρέχει ο χειμώνας, στους νέους της επαρχίας και όχι μόνο" Αφορμή για αυτό το ποστ, ήταν ένα βίντεο που είδα αναρτημένο στο blog του DREdd. Όπως έχω ξαναπεί, μια μουσική κι ένα άρωμα σε μεταφέρουν με ασύλληπτες ταχύτητες πίσω -πάντα- στο χρόνο!!! * Η φωλιά του κούκου και Το Παυσίπονο, εδώ http://www.myspace.com/babyrecs http://www.myspace.com/mwrasthfwtia

(συνέχεια από το προηγούμενο) σελ. #32 + 33 ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ - ΘΑ ΔΕΧΤΕΙΤΕ ΤΗ ΧΡΕΩΣΗ; - Η Λίζα ήρθε χτες Κατέβηκε απ' το ελικόπτερο δίχως το κεφάλι της Κάποιος στο δρόμο τη βοήθησε να βρει ταξί - Ερώτηση; - Απάντηση! - Μήπως ξέρετε αν μπορώ να βρω κάποιο άτομο που να μπορεί να με βοηθήσει σε μια μετακόμιση; Πληρώνω αρκετά καλά. - Ψάχνεις για μαλάκες; - Μα... ξέρετε, εγώ.... - Όχι τίποτ' άλλο. Απλά, αν ψάχνεις τους βρήκες! - Ωραία! Μόνο που θα 'θελα να ξέρω το ιστορικό αυτών των ατόμων. - Τι δηλαδή; - Τίποτα σπουδαίο. Πράγματα τυπικά. Ληξιαρχική πράξη γέννησης, απολυτήριο στρατού, αριθμός ταυτότητας, αριθμός διαβατηρίου, που ψηφίζει, τι ψηφίζει, σε ποιες σχολές έχει σπουδάσει, τι νούμερο παπούτσια φοράει κι άλλα παρόμοια. - Κι αν αυτά που ζητάς δεν υπάρχουν; - Λυπάμαι αλλά, η υποτιθέμενη συνεργασία μας δεν, μπορεί να υπάρξει. - Και η μετακόμιση; - Δεν κολλάω στις λεπτομέρειες. Μ' ενδιαφέρει μόνο η δουλειά! - Μήπως έχετε φωτιά; - Ναι. Εσείς; - Κι εγώ. - Πολύ ωραία! - Το κακό είναι πως δεν έχω όρεξη για οποιαδήποτε κουβέντα. - Έχεις φωτιά; - Ναι. Εσύ; - Ναι, αλλά θα μπορούσαμε τουλάχιστον τα κρατήσο

ION - You And Me κείμενο και φωτογραφίες από KLIK magazine Μετά το "No Camera", ο Γιάννης Παπαϊωάννου επιστρέφει με το καινούργιο του πρότζεκτ. Ιδανικό soundtrack για μια ερωτική ιστορία που μοιάζει να επαναλαμβάνεται με την ίδια ένταση όπως εκείνη την πρώτη φορά. To "You & Me" ξεκινάει ακριβώς εκεί που σταμάτησε το προηγούμενο πρότζεκτ του Γιάννης Παπαϊωάννου. Και αν το "No Camera"χαρακτηρίστηκε από τον διεθνή και τον εγχώριο Τύπο ως η "deep electronica που κανείς δεν θα περίμενε ότι θα γεννιόταν στην Ελλάδα", τότε το "You & Me" μπορεί να περιγραφεί μόνο ως η ιδανική συνέχεια ενός οράματος που μοιάζει να μην έχει όρια. Πρωτοπόρος της electronica ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 80, όταν ακόμη στην Ελλάδα η ηλεκτρονική μουσική ήταν συνώνυμη της disco και λίγοι τολμούσαν να την "ακούσουν" - πόσο μάλλον να την φτιάξουν. O Γιάννης Παπαϊωάννου ξεκίνησε την μοναχική του πορεία, αρχικά με μοναδικούς συνοδοιπόρους τα μαγνητόφωνα, τα αναλογικά του συνθεσάιζερ και τον Brian Eno και στην συνέχεια σε πλήρη σύμπνοια με όσα σημαντικά συνέβαιναν στην αντίστοιχη σκηνή του Βερολίνου και του Ντιτρόιτ. Πάντοτε όμως με εκείνη την παράξενη συνείδηση ενός μο

Kemopetrol - Child Is My Name, lyrics Immortal angels Dressed up as junkies I'm going out tonight And It's gonna be alright It's gonna happen It's gonna happen, right It's gonna happen It's gonna happen I take the blame And child is my name And I believe your words Whatever you might say This is my hand Shaking and raised Reaching out for something more than mere play Immortal junkies dressed up as angels I'm meeting you tonight And it's gonna be alright It's gonna happen It's gonna happen, right It's gonna happen It's gonna happen than mere play than mere play child is my name

Vamos Αλάνια Δε γινόταν να μην κάνω αυτό το ποστ, ειδικά και για λόγους που έχουν αναφερθεί κατά το παρελθόν εδώ... Άκουγα το τραγούδι και κρυφογελούσα... σας δίνω τους στίχους [και όχι μόνο] ατόφιους.... Vamos Αλάνια Προσεύχομαι μέρα και νύχτα να μη μου τη φέρει πισώπλατα ή πλάγια Προσεύχομαι μη τυχόν και μου κάνει βουντού με κόλπα και μάγια Προσεύχομαι πιο πολύ μην τυχόν, μην τυχόν και με πιάσει στα πράσα Προσεύχομαι και προσέχω συνάμα αφού δε μου πάνε τα ράσα Προσεύχομαι μέσα στον ύπνο μην παραμιλήσω και τα βγάλω στη φόρα Προσεύχομαι μη με καρφώσει κανένας μαλέας και ψάχνω για χώρα Προσεύχομαι όταν βλέπω μανούλι να μην είναι η δικιά μου παρούσα Προσεύχομαι και προσέχω συνάμα αφού, αλλιώς δε θα ζούσα Και τραγουδάω κρυφά τις νύχτες ένα σπάνιο ρεφραίν αφιερωμένο με πολλή αγάπη σε όλα τ' αλάνια για να γελάνε όλοι μαζί αλλά και να κλαιν με όλα τα κόλπα που ψάχνουν να βρουν να γουστάρουνε σπάνια... σπάνιααα.... Vamos Αλάνια Vamos δε μας φτουράει ο γάμος γύρω μανούλια, άμμος Vamos Αλάνια Vamos Vamos Αλάνια Vamos δε μας φτουράει ο γάμος γύρω μανούλια, άμμος Vamos Αλάνια Vamos Προσεύχομαι, μην απ' το παρελθόν σκάσει

Περάσανε την είσοδο της πόλης όταν ήταν πλέον βράδυ για τα καλά. Ταξίδι πέντε ωρών με αλλαγή ενδιάμεση, σε μεταφορικό μέσο. Τη στιγμή που κατεβήκανε από το λεωφορείο ένα κενό κατέλαβε το στομάχι τους. Δυόμιση χρόνια μετά... θα μας υποδεχθούν, απλά θα μας δεχθούν ή θα μας δουν σαν ξένους πλέον; Σ' αυτή την παραλιακή πόλη επαρχίας πέρασαν δύο από τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους. Χρόνια δύσκολα αλλά και ευχάριστα, βουτηγμένα -χωρίς μάσκα και αναπνευστήρα- στις εμπειρίες. Οι παρέες των φοιτητών που γνώρισαν ήταν όλοι πτυχιούχοι και φευγάτοι στις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Οι περισσότεροι ντόπιοι διάλεξαν τον δρόμο της φυγής από τα "κάγκελα" της ακριτικής πόλης. Η αλήθεια είναι ότι και τους δύο προηγούμενους χειμώνες έκαναν προσπάθεια να γυρίσουν, όμως τα χιόνια και οι απεργίες του το απαγόρευσαν. Ήταν κάτι σαν ένα γραμμάτιο που έπρεπε να εξοφληθεί, μια οφειλή στον εαυτό τους και σε αυτούς που τους αγκάλιασαν, τόσα χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια τους. Δεν είχε αλλάξει σχεδόν τίποτα. Περπατώντας τα σοκάκια οι αναμνήσεις έρχονταν καρέ - καρέ μπροστά από τα μάτια τους. Σε κάθε γωνία που έστρ

(συνέχεια από το προηγούμενο) σελ. #25 + #26 ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ / ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ και διάφορες μικρές, μίζερες, αξιοθρήνητες, κωμικές καταστάσεις... Πέρασε κιόλας μια βδομάδα. Δεν είχα νέα σου και πληροφορίες δεν μπορώ να ζητήσω από κανέναν. Δεν ανησυχώ για το αν είσαι καλά. Απλά... Θα 'θελα να σου μιλήσω. Θα 'θελα να μου μιλούσες... Πέρασε μια βδομάδα και... Αν μπορούσα να μισήσω κάτι από σένα, αυτό το "κάτι" θα ήταν η ανωνυμία σου... Δε χρειάζεται κάθε φορά που πηγαίνουμε κάπου σε άγνωστα μέρη να προτείνεις κάποιον για οδηγό... ΑΣ ΧΑΘΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ! Δεν περίμενα ποτέ πως, κάτω από ένα τόσο δα βοτσαλάκι σ' αυτή την έρημη από κόσμο ακτή, θα έβρισκα το δαχτυλίδι που σου χάρισα όταν είμασταν παιδιά. Ούτε βέβαια ότι αυτό το δαχτυλίδι θα βρισκόταν ακόμα στο χέρι σου... Δεκατρία δάκρυα έτρεξαν στα μάγουλά σου και κανείς δε φάνηκε να ρωτήσει αν χρειαζόσουν μαντήλι. Εκτός από 'κείνον τον περίεργο που ξεφορτώθηκε το μαραμένο του τριαντάφυλλο, κερδίζοντας τη συμπάθειά σου... Θυμάσαι το μικρό μαύρο μαρκαδοράκι που μου είχες κάνει δώρο; Αν ήταν το μοναδικό στον κόσμο