2005 (voor mij) - Erg mooie song. Bevat het ontspannene, laid-back, waarbij men dan vaak J.J. Cale zegt, of denkt aan 'Waterloo Sunset' van The Kinks. Maar Cale is al met al weinig persoonlijk en The Kinks behouden ironie. In dit liedje bezingt Sexsmith momenten van geluk. De tijdelijkheid, hachelijkheid ervan wordt beseft. Toch, soms lijkt alles op zijn plaats te vallen, in een mooi verband.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Op mijn 18e zag ik deze film, alleen, ik weet niet wat me erop attendeerde. Ik vereenzelvigde me sterk met de (lijdzame) rol van Isabelle Hupert. Kort geleden zag ik hem weer, in de bioscoop. Ze maakte me nu ook kwaad. Gelukkig maar!! Maar er is een vorm van lijdzaamheid die meer niet-afgeleerde hulpeloosheid, niet aangeleerde weerbaarheid is.

7-8 jaar. Dit is misschien het eerste lied dat mij tot tranens toe ontroerde, onverwacht, gezongen door medekinderen, tijdens een Paasdienst (vermoed ik) in de haagse Triumfatorkerk. De dienst ging uit van de "ridderclub" waar ik op zat. Voor mij maakte dat het wereldser. Hoe dan ook: met de wijsheid van later meen ik dat dit lied beantwoordde aan mijn pure verlangen naar "God-de-lieve-vader in de hemel" (was ik maar al vast bij hem).

Een verwante ontroering voelde ik op mijn 12e toen een klasgenote, zo

Eind 1967, dan met tekst "Ja, we dansen de Bostella" enz.

1968

1967/1968 (voor mij)

1968 - Op de kermis bij het Haagse Frederik Hendrikplein schalde hij uit alle luidsprekers, net zoals The Supremes/The Happening

Eurovisie Songfestival

1967 of 1968. In de loop der jaren (tot 1972) zo'n 10 keer gezien. In Den Haag bracht de Euro Cinema hem steeds weer in roulatie. Voor mij een film van kinderen die alles doen om de liefde van hun vader te winnen. Zelfs Maria is een kind, in een bepaald opzicht (als speelse non). Ook een film over liefhebbende zorg, van moederoverste en Maria - en uiteindelijk is papa ook goed. Binnen traditionele rolverdelingen ruimte voor variant van Annie M.G. Schmidt-opstandigheid, appel: geef kinderen iets meer ruimte

1970/1971 - Gezien in de Haagse Euro Cinema, met mijn naar binnen gesmokkelde donkerbruine hoornen bril op - die ik op school niet droeg. Vooral de scène van de bergrede, waarop je Jezus van verre ziet was magisch (of misschien gold dit voor een tweede keer dat ik keek, op tv, als ongelovige twinitger inmiddels). Als gelovige, zelfs als ex-gelovige was Jezus "echt", had een andere status dan om het even welk filmpersonage. Sommige films zijn "naar het boek X". Ben Hur is ook een boekverfilming. Maar ik zag

1967 - Dit lijkt een slappe uitvoering. Ik hoorde hem als even gemeend en daarmee sterk als Het.

1970 - Ik mocht het Eurovisie Songfestival nog niet live bekijken, lag in bed, maar vond dit een erg mooi liedje.

1970 - Dit was een van de eerste nummers die dat aparte, ook wel lekkere gevoel van morele verontwaardiging gaven. Lekker in de mate dat je denkt 100%, dus schuldeloos en vrij van taken, aan de goede kant te staan. Ik had het later ook bij "Woningnood" van Boudewijn de Groot, en "Empty Words" van Monica and The voices of Freedom. Daar ging het om hypocrisie. Herkennen van 'hypocrisie' veronderstelt al behoorlijk ontwikkelde hersentjes. Ik denk dat mijn hersenen dit niveau net aan konden. Daarmee was het da

1970 - Ik herinner me een kleurrijk gezelschap met minstens 1 zwarte (een man, die ook een couplet zong), maar dat is mogelijk pas bij de volgende hit "Mexico". Ik vond dit een heel mooi, gezellig samen gezongen lied.

1970. Op Engelse les vroeg ik naar de betekenis van een woord wat ik nu vergeten ben (ik denk "sweets"). De leraar wist het antwoord niet. Nieuwe barst in mijn vertrouwen dat volwassenen alles wisten.

1971

1971 - Ik vond het een mooi nummer maar...gewaagd. Ik hoorde mijn eigen beginnende geloofstwijfel erin (Harrison twijfelt bij nader inzien niet). "Laat u/je eens zien, God, als je er bent, waar ben je".

Concert for Bangladesh (1972).

1971

1971 - Nummer dat, meer nog dan Neil Diamond's "I am, I said" mij van mijn voeten sloeg. "Du" hoorde ik als "Doe" en dat ongeveer als "Leef!". Ook het gekwelde kwam wel over, maar begreep ik meer als onverzettelijk. Dit lied deed mij popzanger willen worden, het eerste beroep waarvoor ik iets voelde.