swthis

Μάνα Γη.. Μάνα Γη - Moder jordModer Jord Hvad mon du taehker? Blomstrerne dor bornene baere masker syreregn forgifter jorden solen en formorket fiskene dor vandet stinker heden er ulidelig dit skrig hores overalt alle ved det ingen gor noget de baerer masker med falske smil og tror at alting ordner sig Moder Jord du graeder dit forgaemmede ansigt kommer til mig i drommen og tyranniserer mig natten igennem Moder Jord Hvad mon du taenker?Μάνα Γη, τι άραγε σκέφτεσαι; τα λουλούδια πεθαίνουν τα παιδιά τις μάσκες φορούν. Η όξινη βροχή τις στέγες τρυπάει, ο ήλιος δεν φαίνεται πια, τα ψάρια πεθαίνουν, το νερό μυρίζει, η ζέστη αφόρητη. Ο καπνός του εργοστασίου ρουφάει το μεδούλι του ουρανού. Πού να χάθηκες πανέμορφο δειλινό; Γαλάζιε ορίζοντα θα σε δούμε ποτέ ξανά; Μάνα Γη γιατί αναστενάζεις; Ο αχός του θρήνου σου ακούγεται παντού. Τι νέα βάσανα το κορμί σου θα περάσει; Όλοι ξέρουν, μα κανείς δε θα μιλήσει. Μυστικοί συνένοχοι για το προμελετημένο έγκλημα. Φορούν τις μάσκες οξυγόνου, στη δουλειά πηγαίνουν ανόρεχτες χαιρετούρες προσποιητά χαμόγελα και όλα θα πάνε καλά. Μάνα Γη, κλαις, η χαμένη μορφή σου στα ονείρατά μου έρχεται το μυαλό μου να παιδέψει κάθε βράδυ. Μάνα Γη, τι άραγε σκέφτεσαι;-Το ποίημα αυτό έγραψε ο Νίκος Μόσχοβος τον Μάρτιο του 1990. -Μεταφράστηκε στα Αγγλικά και δημοσιεύ

(Ανοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μία ηλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα μιλάει σ' έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ' τα δυο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα να πω ότι η γυναίκα με τα μαύρα έχει εκδώσει δυο-τρεις ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν, η Γυναίκα με τα μαύρα μιλάει στον νέο.) Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις. Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες, ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα. Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου λίγο πιο κάτου, ως τη μάντρα του τουβλάδικου, ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο, τόσο αδιάφορη κι αϋλη, τόσο θετική σαν μεταφυσική που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κ' η φθορά του. Άφησε με να ‘ρθω μαζί

Καλίμπα καλίμπα καλιά μεσ΄την νύχτα χορεύω καλίμπα καλίμπα καλιά και σε παίρνω αγκαλιά Είναι ο χορός της βροχή ο χορός της αγάπης είναι ο χορός της βροχής της καινούργιας αρχής Πιάσε με απ΄τη μέση να δεις που θα σ΄αρέσει κι η νύχτα θα φορέσει αστέρια στα μαλλιά Καλίμπα καλίμπα καλιά κι η τρομπέτα ζαλίζει καλίμπα καλίμπα καλιά πέφτω και στη φωτιά Είναι ο χορός της βροχής και της τρύπιας δεκάρας είναι ο χορός της βροχής της γλυκιάς ενοχής Και το φεγγάρι μαζί του θα μας πάρει καλίμπα και ζευγάρι καλίμπα κι αγκαλιά Καλίμπα καλίμπα καλιά θέλει η πίστα ζευγάρια καλίμπα καλίμπα καλιά θέλει και τα παιδιά θέλει και τους τραγουδιστές θέλει τους μουσικούς της όλοι ενωμένοι για δες σε χιλιάδες στροφές Στίχοι:Χαρούλα Αλεξίου Μουσική: Κώστας Χατζής Bροχή και σήμερα... Βγαίνω στη βροχή...μόνο αυτη σου μοιάζει Οι σκέψεις μου χορεύουν κάτω απ'τη βροχή...

"Ελπίζω να δω τα Μάρμαρα πίσω στο σπίτι τους πριν πεθάνω,αλλά αν επιστρέψουν αργότερα,θα ξαναγεννηθώ" Μελίνα Μερκούρη. Κική Δημουλά "ΕΡΕΒΟΣ" "Στην ψυχρή του Μουσείου αίθουσα την κλεμμένη, ωραία, κοιτώ μοναχή Καρυάτιδα. Το σκοτεινό γλυκύ της βλέμμα επίμονα εστραμμένο έχει στο σφριγηλό του Διονύσου σώμα (σε στάση ηδυπαθείας σμιλευμένο) που δυό βήματα μόνον απέχει. Το βλέμμα το δικό του έχει πέσει στη δυνατή της κόρης μέση. Πολυετές ειδύλλιον υποπτεύομαι τους δυό αυτούς να 'χει ενώσει. Κι έτσι, όταν το βράδυ η αίθουσα αδειάζει απ' τους πολλούς, τους θορυβώδεις επισκέπτες,τον Διόνυσο φαντάζομαι προσεκτικά απ' τη θέση του να εγείρεται των διπλανών γλυπτών και αγαλμάτωντην υποψία μην κινήσει κι όλος παλμό να σύρεται τη συστολή της Καρυάτιδας με οίνον και με χάδια να λυγίσει. Δεν αποκλείεται όμως έξω να 'χω πέσει. Μιάν άλλη σχέση ίσως να τους δένει πιο δυνατή, πιο πονεμένη: Τις χειμωνιάτικες βραδιές και τις εξαίσιες του Αυγούστου νύχτες τους βλέπω, απ' τα ψηλά να κατεβαίνουν βάθρα τους, της μέρας αποβάλλοντας το τυπικό τους ύφος, με νοσταλγίας στεναγμούς και δάκρυα τους Παρθενώ

Το παραπάνω βίντεο είναι απο την υπέροχη συλλογή του Πλωτίνου

Απρίλη μου,Απρίλη μου ξανθέ και Μάη μυρωδάτε, καρδιά μου πώς αντέ- Καρδιά μου πώς, καρδιά μου πώς αντέχεις μέσα στην τόση αγάπη και στις τόσες ομορφιές Γιομίζ' η γειτονιά τραγούδια και φιλιά Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ, μα το 'χω μυστικό Αστέρι μου, αστέρι μου χλωμό του φεγγαριού αχτίδα στο γαϊτανόφρυδο Στο γαϊτανο-, στο γαϊτανοφρυδό σου κρεμάστηκε η καρδιά μου σαν το πουλάκι στο ξόβεργο Γιομίζ' η γειτονιά... Λουλούδι μου, λουλούδι μυριστό και ρόδο μυρωδάτο, στη μάνα σου θα 'ρθω στη μάνα σου, στη μάνα σου θα 'ρθω να πάρω την ευχή της και το ταίρι που αγαπώ Γιομίζ' η γειτονιά... Στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης


Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν καί γελούνε, κι όσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ’ άρματα σε κλειούνε. `````````````````````````````````````````` Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει, και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι, π’ ολονυχτίς εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη. Και μες στης λίμνης τα νερά, όπ’ έφθασε μ’ ασπούδα, έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα, που ευώδιασε τον ύπνο της μεσα στον άγριο κρίνο τ

Φίλε μου..   Δεν Μπορώ ν σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωή σου, ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου, μπορώ όμως να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου. Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου. Όμως όταν με χρειάζεσαι,θα είμαι εκεί μαζί σου. Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματά σου. Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου, να κρατηθείς και να μη πέσεις. Οι χαρές σου,Οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου. Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.    Δεν κρίνω τις αποφάσεις που παίρνεις στη ζωή σου. Αρκούμαι να σε στηρίξω να σου δίνω κουράγιο και να είμαι πάντα δίπλα σου όποτε το θελήσεις. Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις, Όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου,όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά,όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου και να μαζέψω τα κομμάτια,για να τη φτιάξουμε ξανά δυνατή. Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος πρέπει να γίνεις. Μόνο μπορώ να σ΄ αγαπώ όπως είσαι Και να είμαι φίλος σου. Αυ

.


Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν Πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν Και πως σε θένε Έχε τον νου σου στο παιδί Κλείσε την πόρτα με κλειδί Ψέματα λένε... Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί Λογάδες και γραμματικοί Για να σε πείσουν Έχε τον νου σου στο παιδί Κλείσε την πόρτα με κλειδί Θα σε πουλήσου

Θα κεντήσω πάνω στ' αλόγου σου τη σέλλα με διαμαντόπετρες σωρό του φεγγαριού το πήγαιν' έλα στο πελαγίσο το νερό Αγόρι μου αγόρι μου αγόρι μου να σε χαρώΘα κεντήσω στ' ασημοπίστολα σου πλάϊ της χελιδόνας το φτερό κι ένα σταυρό να σε φυλάει τις νύχτες που σε καρτερώ Αγόρι μου αγόρι μ

Μόνο η αγάπη είναι ικανή να ενώσει τους ανθρώπους με τέτοιο τρόπο ώστε να ολοκληρώθουν και να εκπληρωθούν, γιατί μόνο η αγάπη τους οδηγεί να προσεγγίσουν ό, τι βαθύτερο έχουν μέσα τους.Π. Τσάρντιν Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που όσο το προσφέρεις, τόσο περισσότερο έχεις. Γουϊλσον"

Μετά απο πρόσκληση του συνμπλόγκερ Lockheart σκέφτηκα να ανταποκριθώ σήμερα στο παιχνίδι συγκινήσεων που ξεκίνησε γιατί απο αύριο ο χρόνος ελάχιστος!! Αγαπημένο μου παραμύθι λοιπόν!Αγαπούσα-αγαπάω πολύ τα παραμύθια..η χιονάτη,η ωραία κοιμωμένη.η πεντάμορφη και το τέρας,το αγόρι της

Το βάζο του γλυκού και δυο κούπες καφέΟ καθηγητής της φιλοσοφικής σχολής, στάθηκε μπροστά στους φοιτητές του, έχοντας μπροστά στην έδρα κάποια αντικείμενα.Πήρε ένα μεγάλο βάζο του γλυκού και άρχισε να το γεμίζει με μπαλάκια του τένις. 'Οταν πλέον δεν χωρούσε άλλα, κοίταξε τους φο

Ασ' τη βάρκα στο κύμα όπου θέλει να τρέχει,ας ορίζει τ' αγέρι, τιμόνι-πανί,τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,είναι πι' όμορφοι οι άγνωστοι πάντα γιαλοί,η ζωή μια δροσιά είναι, ένα κύμα, ας το φέρειόπου θέλει τ' αγέρι, όπου ξέρει τ' αγέρι. Ας αλλάζουν λιβάδια με βράχους και δάση,γύρω ας φεύγουν πού πύργοι, πού καλύβας καπνός,είτ' ειδύλλιο γελούμενο απλώνετ' η πλάση,είτ' αντάρτες και μπόρες σου κρεμά ο ουρανός,μη θαρρείς το πανί σου μπορείς να βαστάξεις,όπου θέλει το κύμα μαζί του θ' αράξεις. Τι γυρεύεις, τι θέλεις μη κι εσύ το γνωρίζεις;Έχεις πιάσει ποτέ σου το τι κυνηγάς;Μη 'που σπέρνεις καλό το κακό δε θερίζεις;Δε σκοντάβεις σε ρώτημα σ' ότι ρωτάς;Ότι σ' έχει μαγέψει κι ότι σου 'χει γελάσει,το 'χεις μόνος κερδίσει, μοναχός ετοιμάσει;' Ασε τότε το κύμα όπου θέλει να σπάζει,ασ' τις ζάλες να σέρνουν τυφλά τη καρδιάκι αν τριγύρω βογγά κι αν ψηλά συννεφιάζει,κάπου ο ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελάκι αν πικρό τη ψυχή σου το δάκρυ τη ραίνειπάντα κάπου κρυφή, μια χαρά τη προσμένει. Κων/νος Χατζόπουλος

Jonathan Livingston Seagull-BE


Jonathan Livingston Seagull - The Odyssey


... Τους περισσότερους γλάρους δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν παρά μόνο τα βασικά πράγματα για το πέταγμα- πώς να πετούν απ' την ακτή στην τροφή τους και πίσω ξανά.Για τους περισσότερους γλάρους σημασία δεν έχει το πέταγμα, αλλά το φαγητό.Γι

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟΤότε ήταν που παρουσιάστηκε η αλεπού: - Καλημέρα, είπε η αλεπού.- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας, που γύρισε προς το μέρος απ' όπου ακουγόταν η φωνή, μα δεν είδε τίποτε.- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω από τη μηλιά... - Ποια είσαι συ;