vincent_vn

Hoe reageren jongeren wanneer hun ouders zich aanmelden om ‘vrienden’ te worden op een sociale netwerksite? Die vraag spookte geruime tijd door mijn hoofd. De samenwerking met TMF gaf me de gedroomde uitvlucht om dit onderwerp uit te werken. Via facebook – hoe anders – heb ik gevraagd wie bevriend is met zijn/haar ouders. Ik [...]

Sinds twee jaar ga ik op tijd en stond naar een persconferentie. Meestal zijn het verdoken pr-momenten, die een gebrek aan inhoud maskeren met gratis hapjes, drankjes en cadeautjes. Ze worden weken op voorhand aangekondigd. De persconferentie van vrijdag 06/10 had echter een volledig andere karakter. Deze keer waren er geen hapjes en drankjes, blije gezichten of schouderklopjes.

De journalisten waren massaal aanwezig. Er stonden maar liefst 15 camera’s in de zaal. Sugar Jackson kondigde zijn -waarschijn

Wat is er geil aan een flikkerende doos (TV)? Op zich niets. Toch heeft het schijnbaar heel wat aantrek. Dat heb ik kortstondig mogen ervaren tijdens het draaien van onze eerste tv-reportage:

Een tijdje terug kregen we de opdracht van TMF een reportage te maken over ‘Stressfactor’ (een soort van festival.) Als we deze proef goed [...]

Langzaam begin ik te vergeten hoe het was om zestien te zijn. Waarschijnlijk omdat ik nu in een ander hoofdstuk van mijn leven zit. Gelukkig heb ik al mijn schrijfsels en schoolopdrachten die ik toen heb gemaakt, zorgvuldig bijgehouden op een harde schijf. Het resultaat is een archief van documenten dat een inkijk verschaft in [...]

Heugdelijk nieuws: Antwerpen wordt jongerenhoofdstad 2011. StampMedia, het persagentschap waar ik voor werk, vroeg me om, naar aanleiding van een persconferentie over de jongerenhoofdstad, een paar vragen te stellen aan Patrik Janssens en Ahmed Aboutaleb, de burgemeester van Rotterdam. Die laaste was aanwezig omdat zijn stad de eerste editie van jongerenhoofdstad organiseerde. Grappig feit: Aboutaleb [...]

Onlangs kwam één van mijn vrienden, Pauwel De Meyer, naar me toe met een voorstel. Hij vroeg me zijn muzikale queeste op film vast te leggen. Met grote vastberadenheid timmert hij aan zijn 'road to fame'. "Zolang ik maar kan optreden", is (momenteel) zijn credo. Volle of lege zalen, high society of marginalen, binnen- of buitenland. Ik heb zijn voorstel aanvaard. Tijdens zijn muzikale veroveringstocht volg ik hem met een kleine camera, bedoelt voor homevideo's. Het leek me een leuke ervaring om te werken met beeld buiten het journalistieke veld (lees: interviews registreren en monteren). Dit geeft me de kans creatief te zijn en te experimenteren met camerastandpunten en locaties. Het resultaat zijn clips die nogal onbeholpen overkomen - vooral qua beeld - maar toch leuk zijn om naar te kijken.

Onderaan deze post staat de voorlopig laatste clip die ik heb gemonteerd. Pauwel had een optreden geboekt in een kerk (!!!), genaamd kievitsnest. Spijtig genoeg moesten ze spelen in een kleine achterzaal wat het geheel heel wat minder indrukwekkend maakte. Na het optreden hebben we nog vlug het nummer 'I Think I Found Myself Some Pals' opgenomen in de grote zaal. (nummer door Matt Watts). De andere video's zijn te bekijken op Pauwel's YouTube die ik beheer: http://www.youtube.com/pauweldemeyer

Voorsmaakje:


Reacties zijn altijd welkom!

"Die jongen is gemaakt voor TV!" Ik was tien jaar toen ik voor het eerst in de lens van een camera keek. Dat was voor een amateur-documentaire in opdracht van de tekenschool waar ik les volgde. Ik werd gevraagd mijn mening te geven over Vincent Van Gogh. Tot grote ontsteltenis van velen ging ik als verlegen jongen niet lopen van de camera. Meer zelfs! Eens ik van wal stak, was ik niet meer te houden. Om het met de woorden van mijn moeder te zeggen: "Een spraakwaterval!" Althans, dat hebben ze me altijd verteld.

Jaren later is dat verhaal relevanter dan ooit. Ik ben vandaag immers ontmaagd door 'mainstream-TV'. Vanaf heden ben ik een StampMedia-reporter die content voor TMF maakt. Ik kreeg de eer StampMedia -  én de eerste reportage die we hebben gemaakt - voor te stellen in het programma 'WTF'. Ik was bloednerveus! Tot de moment waarop we begonnen met opnemen. Ik voelde me gesterkt door de mooie presentatrices die me op een losse manier door het interview loodsten. Ze maakten m'n eerste keer een geweldige ervaring!

Ik moet wel opletten dat ik niet ga zweven. Al bij al geen makkelijke opdracht! Een goede maand eerder waren we gaan filmen op 'Stressfactor', het eerste item voor TMF. In de hoedanigheid van 'TMF-reporter' viel ik daar ten prooi aan pubermeisjes en... een jongen! In geen tijd was ik beroemd (voor een dag). Gelukkig heeft StampMediareporter Sam Heijens dit geweldig moment kunnen vastleggen op film:

Basisregel één: vraag altijd de naam en functie van de persoon die je interviewt. Niet moeilijk om te onthouden, en toch vergeet ik het keer op keer. Waarschijnlijk ben ik daar te nonchalant in, met alle gevolgen van dien. Enkele weken geleden ben ik nog maar eens uit de bocht gevolgen door die stomme fout. Tijdens een interview met Bram Van Oost (presentator van Crammerock) ontgaat me 's mans functie. Aangezien de camera al aan het opnemen is, volgt er een lichte paniekaanval. Juist op tijd kan ik de woorden "man van de aankondigingen" uitspreken. Wat is dat voor een beest? Een man van de aankondigingen? Dat klinkt even marginaal als de titel 'sanitair verantwoordelijke' voor een WC-madam.

The subs hebben een handje weg van alles in het honderd te laten lopen. Zeker als er pers aanwezig is. Afgelopen zomer had ik de eer Koen Leroux, Wiebe Locuffier en Jeroen De Pessemier te interviewen in het doolhof van De Vooruit. Het trio had zojuist een stomende live-set op Ten Days Off afgewerkt (# 03.00 u ). Dat zat duidelijk nog in hun kleren toen ze plaats namen voor onze camera. Ik had op voorhand geen goed gevoel bij het interview. Ik was mijn schrift met vragen in de keuken vergeten. Van tijd tot tijd vergeet ik al eens wat achtergrondinformatie of stokt het gesprek. Op zo'n moment val ik terug op m'n schrift, dat op die moment zo'n vijfhonderd - of zo leek het toch - treden naar boven op een keukentafel lag. Een slecht voorgevoel dus. Toen bleek dat De Pessemier het interview wou filmen via de spiegel(!) dacht ik dat het compleet fout zou lopen. Onterecht, want die spiegel gaf het interview een extra dimensie. Kortom, ik was gelukkig met het resultaat. Tot ik Koen Leroux tegen het lijf liep op de Lokerse Feesten. Hij vroeg me of ik dat interview ooit heb gepubliceerd. Een vreemde vraag. Wat zou ik er anders mee doen? Met veel verbazing kwam ik te weten dat ze me in de maling hebben genomen. Een van de drie mannen op het interview is géén lid van the subs. Een joekel van een fout. Waarom was ik dat verdomde schrift toen toch vergeten! Uiteindelijk hebben ze me verklapt wie er niet paste in het plaatje. Nee, ik ga het niet doorvertellen. Je mag zelf raden.

Das Pop is kenmerkend voor mijn scoutsjaren. Ik kan me het eerste contact met de muziek van Bent Van Looy nog levendig voor de geest halen. Ik was aan het afwassen, terwijl buiten het debuutalbum "I Love" speelde. Ik was verkocht bij de eerste noten. Een tiental jaar later ontmoet ik Van Looy voor een interview in levende lijve in de backstage van Leffingeleuren. De zenuwen gieren door mijn lijf. Mijn vragen krijg ik amper uitgesproken.

Het resultaat: