“Ολες οι πορτες ανοιγουν με μια ταυτοτητα αρκει να ξερεις τον τροπο”Ειμαι μεσα στο σπιτι σου, καπνιζω στο σαλονι σου κοιτωντας αφηρημενα το κοινοτυπο καδρο στον τοιχο που ισως να γερνει ελαφρα μα θα το ισιωσω αργοτερα την ωρα που θα σε αποχαιρετησω για τελευταια φορα.Μου ελειπες παντα ακομα κι οταν σε ειχα γιατι στο αιμα μου κυλουσε η απωλεια σημαδι των χαρακτηρων εκεινων που δεν οριζει ο χρονος παρα μοναχα η φυγη.Αναιτια φυγη, με τους χιλιαδες κραδασμους να αγκομαχουν για να παραμεινουν στο βαθος αφανεις , ουλες μιας εγχειρησης που εγινε βιαστικα.Βαδισα σε ολα τα μονοπατια της οικουμενης κι οταν δεν ξεμεινε στην καρδια τιποτα το οποιο να θεωρειται αγνωστο επεστρεψα με στοχο το αυτονοητο.Να σε ξαναγνωρισω, να δω πως ειναι να ζεις σε ενα σπιτι στα συννεφα.Το κοινοτυπο καδρο στον τοιχο ισως να γερνει ελαφρα μα θα το ισιωσω αργοτερα την ωρα που θα σε αποχαιρετησω για τελευταια φορα.Τρεχουν τα ακροδαχτυλα μου στην κορνιζα του γαμου σου, χαμογελα κατω απο πολυελαιους, ο αντρας σου εχει γαλαζια ομορφα ματια…. τα στεφανα σου πηγαιναν πολυ.Ανοιγω τα ντουλαπια και βγαζω τα ρουχα σου ευλαβικα, υφασματινα δισκοπ