(συνέχεια από το προηγούμενο) σελ # 42 Σκεφτόταν πραγματικά. Έπαιρνε κάθε τι, το έλιωνε μες στο μυαλό του και το ξαναδημιουργούσε σε μηδενικό χρόνο. Θυμάμαι μια - δυο φορές που ίδρωσε προσπαθώντας να εξωτερικεύσει μια σκέψη του, προσπαθώντας να χρησιμοποιήσει λόγια για κάτι ανείπωτο! Ήταν σα να προσπαθούσε να μεταφράσει ένα ποίημά του σε γλώσσα ξένη. Και μάλιστα ενώπιον κάποιου κοινού... που ποτέ δεν μπόρεσε να συμπαθήσει... Ακόμα και στα ποιήματά του, είχε αφιερώσει ότι πιο εσωτερικό μπορούσε να θρέψει. Κάθε ποίημα μια μαθηματική ταυτότητα. Κάθε λέξη μια ανά- μνηση. Κάθε γράμμα, ολόκληρο βίωμα ποικίλης διάρκειας... Την τελευταία φορά που με άφησε να τον φωτογραφίσω στη μνήμη μου, ήταν νια συννεφιασμένη φθινοπωρινή μέρα που ψιλόβρεχε... περπατούσε σ' ένα κατάφυτο δρομάκι, πνιγμένος στο πράσινο της φύσης και το γκρι τ' ουρανού, ιδρωμένος απ' το βιαστικό του περπάτημα, με βροχοσταγόνες στα μαλλιά και το πρόσωπό του. Ξερόβηξε και μου 'πε: «Την λατρεύω αυτή τη μέρα! Είναι όπως και χθες: η ζωή μου!» Το μόνο που μου 'μεινεα απ' αυτόν, τα κίτρινα στάχυα στο βάζο και ο ιδρώτας του στο τζάμι όταν βρέχει... (συνεχίζεται) * The Impe