The subs hebben een handje weg van alles in het honderd te laten lopen. Zeker als er pers aanwezig is. Afgelopen zomer had ik de eer Koen Leroux, Wiebe Locuffier en Jeroen De Pessemier te interviewen in het doolhof van De Vooruit. Het trio had zojuist een stomende live-set op Ten Days Off afgewerkt (# 03.00 u ). Dat zat duidelijk nog in hun kleren toen ze plaats namen voor onze camera. Ik had op voorhand geen goed gevoel bij het interview. Ik was mijn schrift met vragen in de keuken vergeten. Van tijd tot tijd vergeet ik al eens wat achtergrondinformatie of stokt het gesprek. Op zo'n moment val ik terug op m'n schrift, dat op die moment zo'n vijfhonderd - of zo leek het toch - treden naar boven op een keukentafel lag. Een slecht voorgevoel dus. Toen bleek dat De Pessemier het interview wou filmen via de spiegel(!) dacht ik dat het compleet fout zou lopen. Onterecht, want die spiegel gaf het interview een extra dimensie. Kortom, ik was gelukkig met het resultaat. Tot ik Koen Leroux tegen het lijf liep op de Lokerse Feesten. Hij vroeg me of ik dat interview ooit heb gepubliceerd. Een vreemde vraag. Wat zou ik er anders mee doen? Met veel verbazing kwam ik te weten dat ze me in de maling hebben genomen. Een van de drie mannen op het interview is géén lid van the subs. Een joekel van een fout. Waarom was ik dat verdomde schrift toen toch vergeten! Uiteindelijk hebben ze me verklapt wie er niet paste in het plaatje. Nee, ik ga het niet doorvertellen. Je mag zelf raden.
add a comment