Sinds twee jaar ga ik op tijd en stond naar een persconferentie. Meestal zijn het verdoken pr-momenten, die een gebrek aan inhoud maskeren met gratis hapjes, drankjes en cadeautjes. Ze worden weken op voorhand aangekondigd. De persconferentie van vrijdag 06/10 had echter een volledig andere karakter. Deze keer waren er geen hapjes en drankjes, blije gezichten of schouderklopjes.

De journalisten waren massaal aanwezig. Er stonden maar liefst 15 camera’s in de zaal. Sugar Jackson kondigde zijn -waarschijnlijke- schorsing aan. Tegelijkertijd kregen we ook reacties van Malisse en de manager van Wickmayer, die reeds geschorst zijn. Alledrie zijn ze gestraft voor het niet invullen van hun whereabouts. (Een topsporter moet drie maand op voorhand laten weten waar hij op welke dag zal zijn.) Het leek wel een begrafenis. De teneur was uiterst negatief. Er heerste verslagenheid. Vooral bij het management van Jackson. Hij kan wegens administratieve nalatigheid geen kans meer maken op de wereldtitel. Dat Jackson überhaupt kans kon maken op de wereldtitel was een primeur. Dat was immers nog niet officieel bekend gemaakt.

Voor de eerste keer ben ik geraakt door de sportwereld. Voor de eerste keer heb ik een menselijk gezicht gezien. Ik vermoed dat de sportwereld veel menselijker is dan hoe ze wordt voorgedragen in de media. Voor de persconferentie begreep ik niet waarom ze zo’n probleem maakten van hun schorsing. Doping is een groot probleem. Als onze topsporters niet willen meewerken aan een anti-dopingbeleid, moeten ze de gevolgen maar dragen. Na afloop van de persconferentie oordeelde ik genuanceerder. Het Vlaams Doping Tribunaal heeft een heksenjacht geopend op onze Belgische topsporters. In mijn persoonlijke mening is het Tribunaal een bureaucratische instelling die de wet tot op de letter uitvoert. Dat gaat spijtig genoeg ten koste van een humaan beleid.

Samen met een crew van StampMedia konden we de geëmotioneerde persconferentie op beeld vastleggen. Op de redactie werd beslist de quote van Dr. Chris Goossens,