xoacas

Member since October 4, 2008

follow this user
  • 58 videos
  • 0 following
  • 0 follower

Recent Activity

[381] Barahúnda.
Últimamente me ocurre que no sé de qué hablar. Y no me refiero a este blog, que está ya más moribundo que vivibundo, ni a cualquier ocasión de supermercado o ascensor, que se resuelven con comentarios bobos y lugares comunes. El problema está donde antes nacían conversaciones amenas y duraderas. Porque yo siempre fui buen [...]
[380] Parábola.
El otro día tuve un sueño. En realidad supongo que tendré sueños todos los días, no sólo cuando me agita alguna pesadilla, de esas que cada vez rarean más. Esta vez recordaba bien mi sueño después de derpertarme. Tengo un cuadernito que llevo siempre conmigo para anotar en él los sueños que recuerdo, pero son [...]
[379] Idioma.
Hace pocos días me fui de excursión yo solito, a lomos de mi Panda ya anciano, cruzando Bergantiños por caminos transitados desde antes de que el hombre creara a los dioses. Precisamente de dioses se trataba, porque este viaje era algo que venía necesitando desde hacía tiempo, la búsqueda de l verdadero nombre de dios, [...]
[377] Tapiz.
Estoy tejiendo un tapiz enorme.

Mi tapiz llega del techo al rodapié, cubre todas las paredes exteriores de mi casa y tapa las ventanas, poniendo colorines en la luz que entra por ellas. Para tejer mi tapiz aprovecho hilos de lana que alguna vez formaron parte de chaquetas viejas de mi padre, bufandas pasadas de moda [...]
[376] Pindo.
Los recuerdos más antiguos que conservo tienen olor a algas y a berzas. Pocos bajo techo y muchos sobre arena. La casa en la que llegábamos a fin de mes era pequeña, vieja y pobre, no como el bolsillo de mis padres, sino como su corazón.
El invierno de mi niñez era un rosario de catarros [...]
[375] Gloria.
Hace casi dos años y medio que este blog me creó. Pocas personas pasan de la infancia a la adolescencia en tan poco tiempo, yo lo he hecho y me vanaglorio por ello, aunque la gloria vana florece y no grana, ya se sabe.

En uno de mis primeros post me preguntaba qué es eso que [...]
[374] Teimosía.
Esta noite tiven un soño. Tiña lugar nunha cidade como de postguerra, nun ambiente bastante caduco no que todo era moi precario. Víanse edificios arruinados ou a piques de vir abaixo. Había bicos e máis bicos e máis bicos, e tamén paseos collidos da man con alguen que non é ninguén. Espertei cun sabor doce [...]
[373] Gasterópodo.
- ¿Te has dado cuenta de que todos los días a esta hora empieza a oler a comida?
- Sí. En casa de los vecinos toca mover el bigote. Me gustaría saber lo que comen, porque tiene un olor bastante tabernario.

- Más bien huele a podrido. ¿Estará haciendo repollo o algo así?
- A mí me huele [...]
[372] Bruto (y II).
Bruto usa gorra gris, bufanda oscura y camiseta a rayas. A veces lleva una linterna sorda en el bolsillo. Por otra parte, se enamora de robustos muchachos, colecciona tarjetas postales y a veces luce un tatuaje en el brazo izquierdo. Una flor, un barco o un nombre: Sísifo. Todos los Brutos están enamorados de Sísifo. [...]
[371] Respuesta.
Hace pocos días entregué en el Rexistro Xeral de la Xunta de Galicia una solicitud de adopción de un menor. La suerte está echada.
Ahora viene un largo proceso de examen, valoración de idoneidad, asignación y mil cosas más que, es de esperar, terminarán el día que un niño o niña entre de mi mano en [...]
[370] Sal.
El 40 de mayo no ha pasado aún, porque ese día no existe.

Aquí sigue lloviendo, a ratitos sólo, simples chubascos que mantienen la tierra húmeda y agradecida, y cuyo favor devolverá en buenos olores por San Juan. El horizonte sigue turbio y el cielo gris, aunque a ratos parece que promete playa, pero sólo a [...]
[369] Lazos
Hoy ha llovido y ha hecho frío. Maldita eterna primavera. ¿Cuándo va a brillar el sol de una vez?
Parece que sólo me acuerdo de este blog cuando tengo el ánimo mustio. Claro, no es de extrañar, quien tiene una ampolla de cristal por corazón siente ahí dentro algo frágil y hermético que no se puede [...]
[368] Kenia.
Kenia tiene una mamá que la llevó en su barriga y otra que no. También tiene un papá. Luego está el marido de su papá. También tiene una tía y una abuela y demás parientes. Y los amigos de sus mamás y de sus papás.









Posted in ilusión
[367] Comparsas.
Primero un cruce de una reflexión y un ladrido: ¿cuánta materia gris tienes que haber inmolado en el ara de tu autodestrucción fiestera para no ser capaz de asumir que tus lectores comenten lo que escribes? El prójimo es una proyección de los deseos o anhelos de cada uno, pero bloquear sus manifestaciones terrenas no [...]
[365] Breve.
Post breve. Sólo para ponerle banda sonora a mi semana.
A veces una semana dura demasiado.
A veces la vida dura demasiado.
A veces la vida es demasiado dura.

Amália Rodrigues. Grito.

Silêncio.
Do silêncio faço um grito,
o corpo todo me dói.
Deixai-me chorar um pouco.
De sombra a sombra
há um céu tão recolhido…
De sombra a sombra,
já lhe perdi o sentido
ao céu.
Aqui me [...]
[364] Ros.
[361] Lunas.
[360] Sotanas.
[357] Barniz.
Mi príncipe es como un albaricoque de piel dorada, suave y vellosa. Cuando lo encuentro tras días sin verlo, le agarro el cuello con los dientes y sorbo para sentir su jugo en la boca, porque es sabroso y dulce como el helado de limón. Mi infante tierno no es tesoro enterrado, sino más bien sagrario ostentoso y embelesador cuyo contenido, derramado convenientemente, es fuente de vida eterna.

Mi amante a cualquier hora me recibe y de buena gana acudo. Su don recto y enhiesto alegra las yemas de mis dedos cuando pido permiso para llegar a la dermis, que enseguida se eriza de espinas rubitas y sedosas que dan ganas de acariciar o, al menos, lamer. Mi amado se duerme entre mis brazos cuando le paso los dedos por la espalda y se retuerce, espasmódico, si lo hago sobre su costillar. Me gusta sentir a mi amigo encima de mí, y debajo también, y a mi lado, sobre todo a mi lado. El silbido de su respiración llama a mi sueño. Nuestro tiempo juntos es una sucesión interminable de momentos de calma, de sopor, de despertar, de lucha y de paroxismo histérico, y luego de nuevo calma y modorra y vuelta a empezar. Escarbo entre sus paletillas buscando su linfa, que nunca aparece, y entre sus piernas buscando su esperma, que siempre me encuentra: mana entre jadeos, blanco, dulce y tibio, buscando a empellones mis manos y mi pecho y mis brazos y mis hombros y mi cuello para cubrirlos todos de un barniz brillante y viscoso, chorreando sobre ellos hasta llegar a mis pies, formando charcos sobre el suelo y dejando su señal sobre las paredes y el techo y las ventanas y los espejos, donde permanece durante días como muesca en la culata.
Los ojos de meu amante, meu amigo son simas aromáticas cubiertas de musgo o líquen, no sabría distinguirlos. A veces me asomo a su borde llevado por un impulso que algo debe de tener de masoquista o de autodestructor, puesto que el fondo oscuro que no alcanzo a ver me provoca un vértigo que me hace caer de culo, como cae un bebé que aprend
1 3 4